dinsdag 6 juni 2017

DOE IETS

De vraag is, de vraag blijft, Adriana Oevermans, wil jij in je leven  nog wat doen met die Liefde voor Letters, of niet?

Eens in de zoveel maanden herinnert iets je aan het bestaan van dit medium en hop, dan voel je je verplicht iets te typen en de wereld in te zenden, want o ja, daar hield je van. Vervolgens staar je wat naar het witte velletje voor je en is de strekking van de eerste zin immer hetzelfde, je hebt de boel weer moedwillig laten versloffen en daar moet je je voor verontschuldigen, die neplezers in Brazili√ę vragen zich immers wanhopig af waarom het zo doodstil is op die verhaaltjessite die ze vroeger trouw lazen omdat ie zo bruisend, vurig en vol leven was.

Eens in de zoveel tijd bedenk je je dat het toch wel spijtig is dat die stabiliteit van een schoolkrant die niets kon maar jij wel verdwenen is, en dat je eigenlijk iets nieuws moet zoeken want anders komt er niets uit je vingers. Maar Vooys is eng, Spraakwater is alleen voor de fanatiekelingen op je studie en AdRem, och AdRem, Rode Vriend, is eigenlijk de prins op het witte paard, maar je bent een Kei Steen Rots in het laten voorbij gaan van paarden. Met prinsen erop.
Ze zouden me eens een schop onder mijn kont moeten geven, zeg je dan. Mis.

Jij, Adriana Oevermans, Jij zou jezelf eens een schop onder je kon moeten geven.