maandag 31 oktober 2016

Sloompie

De pensioenleeftijd gaat in 2021 weer omhoog. Een verontwaardigd arbeidzaam mens riep op het internet al 'Ja ja leeftijdsverwachtig'  en iets in de geest van Dat zegt toch niet dat ze zeker weten dat we veel ouder worden en veel meer kunnen werken en verontwaardiging. Er even vanuit gaande dat een mens begint met werken als hij zo'n 24 jaar oud is - een mens is in dit geval ikzelf want voor heel Nederland spreken is wat lastig - en dat je dat vervolgens 43 jaar en een onbekend aantal maanden moet volhouden is best een groot stuk tijd. Vanaf dat wij de baarmoeder verlaten is de Wereld het Leven ingericht op Werken. Naar school gaan jezelf ontplooien heel veel leren vaardigheden leren ervaringen op doen,  als je ziek bent terwijl je op school zou moeten zijn  moet dat het liefst gauw voorbij gaan anders loop je alles wat jou voorbereidt op het Leven mis en als je klaar bent met je voorbereiden op Het Leven mag je het Leven in wandelen, maar wel het liefst met hoge snelheid anders kun je de boel niet bijbenen en aan sloompies heeft de Wereld niets.
En serieus dat we alles nemen, want anders stort de hele constructie in mekaar en als je dan naar de puinhopen staat te kijken wordt het (weer) pijnlijk duidelijk hoe wankel die constructie alias het leven eigenlijk wel niet was.
Dergelijke existentiële twijfels angsten denkbeelden hersenspinsels komen voornamelijk voort uit het feit dat ik werkelijk niet weet waar ik die drieënveertig jaar en dat onbekende aantal maanden mee moet vullen - de tijd daarom heen lijkt geen probleem - en de vraag is welk luciferhoutje in die wankele constructie ik eens zal moeten zijn.

Maar misschien maakt het niet uit dat ik dat tegen het einde van die 24 jaren aan voorbereiding nog niet weet.