donderdag 11 februari 2016

Van Slablaadjes en Grote Voeten

Omdat ze me bij BEAM niet moeten blijven we lekker zeer regelmatig babbelen op dit medium. Dit was het proefverhaaltje geschreven voor de columnistenvacature bij eerder genoemde organisatie.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Van Slablaadjes en Grote Voeten



Onlangs was er een mevrouw die het stom vond dat alle barbies eruitzien alsof ze één slablaadje per dag eten, of helemaal geen en dat hun nek zo lang is dat een normaal mens met een dergelijke nek het niet zou overleven. En dus knutselde ze een Barbie die gewone (volgens Volkskrant ‘grote’) maten had. Ik bekeek de foto’s die onder het artikel stonden en gunst, die Normalematenbarbie, Grotematenbarbie zo u wilt, dat was ik.

 Ze is haast een kop kleiner, heeft zowaar heupen, dijen en vetjes - van die nare vetjes die plooien veroorzaken daar bij je rug en daar voor altijd blijven zitten, hoe veel of hoe weinig slablaadjes je ook eet. En ze heeft een buik. Ik kon me voor het eerst in mijn hele leven identificeren met Barbie.
Vader noemt mij altijd Sam. Sam is een hobbit (die van Lord of the Rings). Hobbits zijn klein en soms een beetje onhandig, maar ze genieten van de kleine mooie dingen in het leven zoals goed voedsel, fijne vrinden, vuurwerkspektakels van Gandalf, heuvels, bergen, bloemetjes en welverdiende rust. Zoals eerder gezegd zijn ze klein. Ik hield onlangs een presentatie voor een boel mensen in het kader van mijn profielwerkstuk dat onder andere over deze hobbits ging. Om het publiek duidelijk te maken dat hobbits nogal in lengte verschillen van ons mensen illustreerde ik dit even met een handgebaar: ‘Kijk hobbits zijn ongeveer zo groot’ terwijl ik met mijn hand ergens op mijn borst een denkbeeldig lijntje trok. Later zei iemand dat de mensen in de zaal toen een beetje moesten grinniken aangezien er een leerling van hobbitformaat stond te presenteren.
Ook hebben hobbits grote voeten en ze plegen dan ook blootsvoets door het leven te gaan, want waarom schoeisel aan de voeten als die voeten in kwestie net zo goed dan wel beter bestand zijn tegen Moeder Natuur. Ik heb ook grote voeten. Een poging om mijn lengte te compenseren denk ik zo.
In de Gouw – het wonderschone plekje in Midden-Aarde waar deze hobbits wonen – schijnen ze zich helemaal niet druk te maken om wespentailles of negentig-zestig-negentig of onderkinnen en na Oud en Nieuw doen ze vast niet zo wanhopig hun best om er weer uit te zien als voorheen of zoals ze wensten dat ze er voorheen (en nadien) uitzagen. Maar zij hebben hoogstwaarschijnlijk geen barbies.
Wij hebben wel barbies. Maar we hebben ook hobbitverhalen. Ik ben er zelf bijna een. Het is maar net waar je het vaakst naar kijkt.