maandag 17 augustus 2015

Aut viam inveniam, aut faciam

Ik luister voor de eerste keer naar het Discover-Weekly-Lijstje dat Spotify voor je samenstelt met muziek die bij je zou moeten passen op basis van je muziekverleden. Het klopt aardig en de muziek is prachtig. Maar ik heb niets zelf uitgezocht, dus ergens voelt het lui dat ik hier naar luister. 
Ik weet ook niet waarom ik muziek mooi vind. Driekwart van de tijd versta ik niets van de tekst, of doe in ieder geval geen enkele moeite om dit wel te doen en wat er dan over blijft zijn losse woorden en een (mooie) melodie. Maar waarom zou de tekst het hoogste aandeel moeten hebben in mate van mooiheid als ik instrumentale muziek ook fijn vind. 
Ik snap er niets van. 

Soundtrack van Schindler's List draait nu, ijzingwekkend mooi, moet de film nog zien

Zojuist las ik het een en ander op de website van een oud-leerling van het Ichthus College en tevens ex-schoolkrantredacteur (en ex-collega).
Zijn archief bevat zo'n tweehonderdnegenenzeventig artikelen, allemaal goed en interessant (denk ik, ik heb lang niet alles gelezen). 
Columnist was hij bij ons schoolkrantje en iedereen vond het verdraaid jammer toen hij examen deed en uitvloog. 

Toen ik dat indrukwekkende getal zag dacht ik aan mijn eigen nietige, lullige archiefje. Al tijden neem ik me voor het aantal woorden op te schroeven maar men heeft hier te kampen  met een alom aanwezig disciplineprobleem. 
En maar piepen en klagen en steunen en kreunen over dat probleem in kwestie in plaats van er gewoon iets aan te dóén. 

Discover Weekly is fantastisch, een een of ander opruiend soortement filmlied maakt me ineens erg strijdlustig. 
Voortaan drie blogberichten op één dag. 
Achtergrondmuziek in het leven, dat lijkt me puik. Passend bij je gemoedstoestand, of juist niet, zodat je gemoedstoestand verandert wanneer dat gewenst is. 

School begint bijna en elke dag beleef ik minstens één angstvisioen. 
Mondelingen, PWS, examens, slagen of zakken of herkansingen of voor altijd op het Ichthus blijven of vallen op de rode loper met het gala of niet eens bij het gala aankomen wegens allerlei onvoorziene ongewenste aangelegenheden of de fijnste mensen die ik in jaren heb ik gekend uitzwaaien en hopen dat ik ze ooit nog eens zal zien.

Het liedje van nu met heel veel droevige violen brengt me in mineurstemming. (Mineurstemming is een term die Oskar in Extremely loud and Incredibly Close vaak gebruikt als hij niet vrolijk is. Oskar is negen jaar, zijn vader is dood en hij heeft een laboratorium en is amateurwetenschapper en schrijft brieven met Steven Hawking. Heel goed boek, wel ingewikkeld en droevig en het einde weet ik nog niet.)


Ik hoop dat bovenstaande dingen allemaal níet fout gaan en dat ik , zij het met enige horten en stoten, door die examens en de rest heen fiets en misschien ook nog wel een studie vind die fijn is. Gister las ik de beschrijving van Nederlandse Taal en Cultuur op de site van de Universiteit Utrecht en het weerhield me er haast van om ook nog maar één open dag elders te bezoeken. Ik zou niet weten wat ik anders moest doen. Afgezien van een enigszins acceptabel archief opbouwen zodat ik ooit eens serieus genomen zal worden door de wereld. 


Het Cellomuziekje met hier en daar wat piano doet me denken dat dit misschien wel eens mogelijk zou kunnen zijn.