donderdag 18 juni 2015

Geniale mensen zijn zelden ordelijk zegt Einstein

           
                                                                              ....





Ik heb zo een vermoeden dat een toetsweek de verstrooidheid bevordert.
Een volkomen gevoelsmatig vermoeden.

En dit is mijn slaaphok nog niet eens in zijn ergste staat. Gisteravond half tien was er helemaal geen mogelijkheid meer me een weg te banen. Vloerbedekking overal.  Voor een opgeruimde geest zal het wel niet helpen en misschien is het dan ook verstandig een serene omgeving te creëren in dergelijke toetsweken, want er zal toch gepresteerd moeten worden.
Hoewel ik de volledige geschiedenis van de Vietnamoorlog weet te vertellen en ook wel kan stellen dat ik het enigszins begrijp valt dat over de toets niet te zeggen.
Vandaar dat ik me vandaag gestort heb op lasagne maken om maar niet aan oorlogen en romantische stromingen en binomiale verdelingen te hoeven denken, voor de allereerste keer in mijn leven omdat ik als ik groot en student ben - over een jaar en iets meer precies, weerzinwekkende gedachte - ergens toch wel in staat moet zijn mezelf te voeden met meer dan alleen de afhaalchinees.

Toch had ik wel zin om een enorm schoonmaakfeest te organiseren daarboven in dat stinkhol. Maar ik kwam thuis. En mama had het al gedaan.
Nooit heb ik hier om gevraagd.
Het is wel weer enigszins begaanbaar. Zonder risico op diverse botbreuken en schedelbasisfracturen kan ik me vanavond naar mijn bed begeven maar de kans dat het morgen er nog steeds zo onberispelijk uit ziet acht ik vrij klein.

Deze vrienden hebben momenteel de tijd van hun leven in mijn Papier Paradijs

De Papiervis
 ( of de Zilvervis , lijken akelig veel op elkander)
Nog geen twee centimeter lang. Ze kunnen acht jaar worden.
 Ik overweeg uitroeptekens. Meerdere.