donderdag 23 april 2015

The Riot Club

At the world's oldest university
There's a club
Where rich kids
First taste power
Filthy
Rich
Spoiled
Rotten
Ik ben in Oxford geweest. Vier keer in één vakantie. Legendarische plekken bezocht. Christ Church, The Eagle and Child. Trinity College, Waterstones.
Die universiteitsgebouwen hebben denk ik het meest indruk gemaakt. Ik zag me er wel rond flaneren.
Op meer mensen. Leden van The Riot Club onder anderen.
De Riot Club is een studentenverening. Bestaande uit slechts tien leden. Enkel heren. Enkel schunnige, rijke, verwende, verrotte jongemannen.
Bovenstaande kreten zijn afkomstig uit de trailer van de gelijknamige film.
En aangezien ik wel benieuwd was naar de ware aard van deze ogenschijnlijk keurige heren keek ik.
Het begint allemaal gewoon gewoon. Bekende plekken flitsen langs en uiteraard waan ik mezelf al daar. Enkele knappe heren komen voorbij. Sommigen leden van The Riot Club, sommigen leden in spe.
De eerste helft neemt enkele dagen in beslag. De tweede helft daarentegen vrijwel  één avond. (de film is gebaseerd op een toneelstuk en daar is de eetscene- de tweede helft- eigenlijk het enige wat er gebeurt - (het 'enige'))
Dat gewoon gewoon is nog wel te verdragen. Men heeft gelijk door dat de heren met wie men te maken heeft wel degelijk rijk en verwend en meer zijn, maar het toppunt is zeker nog niet bereikt. Tot de tweede helft. De gehele Riot Club - inclusief twee nieuwe leden. Alistair, een naarling, blijkt, en Miles, liever van aard - gaat dineren in een restaurantje buiten Oxford. En meteen wordt de sfeer ongemakkelijker, grimmiger.
De plot zal ik u onthouden maar de bovenstaande kreten, en vooral de laatste, zijn zéér juist gekozen. Verrot, aan alle kanten.
Mijn vader komt van de CSFR dus ik heb eigenlijk uitsluitend vrome verhalen gehoord over het fenomeen Studentenvereniging en het ergste wat men daar deed was hoogstwaarschijnlijk het brassen van onbeduidende voorwerpen van zogenaamde rivalen of iets dergelijks.
The Riot Club zou ze over één kam scheren met alle arme sloebers die zij de hele film door verachtelijk bespotten.
'I fucking hate poor people'
Briest Alistair op zijn hoogtepunt
Dat deze hele film zeker niet gebaseerd is op fabeltjes maakt het vooral erg interessant.
Mijn liefde voor Oxford en zijn prestigieuze universiteit is er zeker niet door verminderd. Maar interessant is dit wel.
Vooral voor arme meisjes zoals ik.
Aanradertje, voor wie er van houdt.