maandag 16 november 2015

Flying Colors

Om eerlijk te zijn word ik doodmoe van welke mening wie dan ook heeft over Parijs, misschien komt dit door mijn  alom aanwezige gewoonte van schoppen tegen meningen van anderen die niet hetzelfde zijn als die van mij of dat ze zo wanstaltig zijn dat ik ervan moet huilen of dat ze eigenlijk wél ergens op slaan, maar dat laatste blijkt altijd lastig om te onderkennen.

Maar Parijs dus. Facebook kleurde rood-wit-blauw-verticaal met als reactie mensen die op hun blog schreven dat van een Franse vlag over je smoel (citaatje) de wereld heus niet beter wordt of dat er opeens zoveel aandacht geschonken wordt aan Parijs terwijl er nog honderdduizend andere mensen doodgaan door terroristische aanslagen in plaatsen die níet Parijs zijn en er cirkelen plaatjes rond waar dode Afrikanen op staan die niet zo uitgebreid in het nieuws zijn gekomen en dus zou het ons niet uitmaken dat ze dood zijn.
De een zegt Pray For Paris, Charlie Hebdo zegt dat ze genoeg hebben van religie, politici zeggen dat onze manier van leven kwetsbaar is maar dat de dreiging heus niet groter is geworden dan hij al was en Frankrijk bombardeert Raqqa omdat ze boos is. 

Ik vind dit zonder enige twijfel allemaal waar, of in ieder geval is er in elk standpunt of vorm van gedrag wel een kern van waarheid te bespeuren. Maar waarom mogen mensen geen roodwitblauwfilter over hun smoel plakken als dat hun manier is om steun te betuigen - ikzelf heb het (nog) niet gedaan omdat ik er nog niet over uit ben of ik op deze manier wil laten zien dat ik wat er is gebeurd erg vind - en waarom is het fout te bidden voor Parijs als je denkt dat dit helpt. Waarom zouden wij het niet erg vinden dat er mensen in Afrika sterven door gelijksoortige gruwelen omdat het minder in de media naar voren komt. En is het gek dat wij ons op dit moment even iets drukker maken om Parijs, omdat dit nu eenmaal honderden kilometers dichterbij ligt dan dergelijke andere plaatsen. Zoals Aaf Brandt Corstius schreef : ' Want : Iedereen kent Parijs.'
En hier slaat ze de spijker op zijn kop.

En dus lijkt het mij ietwat hypocriet om te zeggen dat het hypocriet is om te rouwen om Parijs door een Franse vlag over je smoel te plakken en niet om de rest van de wereld, als je geen alternatief aandraagt en vergéét te rouwen. 

maandag 17 augustus 2015

Aut viam inveniam, aut faciam

Ik luister voor de eerste keer naar het Discover-Weekly-Lijstje dat Spotify voor je samenstelt met muziek die bij je zou moeten passen op basis van je muziekverleden. Het klopt aardig en de muziek is prachtig. Maar ik heb niets zelf uitgezocht, dus ergens voelt het lui dat ik hier naar luister. 
Ik weet ook niet waarom ik muziek mooi vind. Driekwart van de tijd versta ik niets van de tekst, of doe in ieder geval geen enkele moeite om dit wel te doen en wat er dan over blijft zijn losse woorden en een (mooie) melodie. Maar waarom zou de tekst het hoogste aandeel moeten hebben in mate van mooiheid als ik instrumentale muziek ook fijn vind. 
Ik snap er niets van. 

Soundtrack van Schindler's List draait nu, ijzingwekkend mooi, moet de film nog zien

Zojuist las ik het een en ander op de website van een oud-leerling van het Ichthus College en tevens ex-schoolkrantredacteur (en ex-collega).
Zijn archief bevat zo'n tweehonderdnegenenzeventig artikelen, allemaal goed en interessant (denk ik, ik heb lang niet alles gelezen). 
Columnist was hij bij ons schoolkrantje en iedereen vond het verdraaid jammer toen hij examen deed en uitvloog. 

Toen ik dat indrukwekkende getal zag dacht ik aan mijn eigen nietige, lullige archiefje. Al tijden neem ik me voor het aantal woorden op te schroeven maar men heeft hier te kampen  met een alom aanwezig disciplineprobleem. 
En maar piepen en klagen en steunen en kreunen over dat probleem in kwestie in plaats van er gewoon iets aan te dóén. 

Discover Weekly is fantastisch, een een of ander opruiend soortement filmlied maakt me ineens erg strijdlustig. 
Voortaan drie blogberichten op één dag. 
Achtergrondmuziek in het leven, dat lijkt me puik. Passend bij je gemoedstoestand, of juist niet, zodat je gemoedstoestand verandert wanneer dat gewenst is. 

School begint bijna en elke dag beleef ik minstens één angstvisioen. 
Mondelingen, PWS, examens, slagen of zakken of herkansingen of voor altijd op het Ichthus blijven of vallen op de rode loper met het gala of niet eens bij het gala aankomen wegens allerlei onvoorziene ongewenste aangelegenheden of de fijnste mensen die ik in jaren heb ik gekend uitzwaaien en hopen dat ik ze ooit nog eens zal zien.

Het liedje van nu met heel veel droevige violen brengt me in mineurstemming. (Mineurstemming is een term die Oskar in Extremely loud and Incredibly Close vaak gebruikt als hij niet vrolijk is. Oskar is negen jaar, zijn vader is dood en hij heeft een laboratorium en is amateurwetenschapper en schrijft brieven met Steven Hawking. Heel goed boek, wel ingewikkeld en droevig en het einde weet ik nog niet.)


Ik hoop dat bovenstaande dingen allemaal níet fout gaan en dat ik , zij het met enige horten en stoten, door die examens en de rest heen fiets en misschien ook nog wel een studie vind die fijn is. Gister las ik de beschrijving van Nederlandse Taal en Cultuur op de site van de Universiteit Utrecht en het weerhield me er haast van om ook nog maar één open dag elders te bezoeken. Ik zou niet weten wat ik anders moest doen. Afgezien van een enigszins acceptabel archief opbouwen zodat ik ooit eens serieus genomen zal worden door de wereld. 


Het Cellomuziekje met hier en daar wat piano doet me denken dat dit misschien wel eens mogelijk zou kunnen zijn. 

donderdag 18 juni 2015

Een mooi aanradertje is overigens





Over Wales en Londen en Verschilletjes en de Jaren Tachtig en een Goed Thema.
Ik vond het fantastisch en moest niet stiekem een beetje huilen.

Geniale mensen zijn zelden ordelijk zegt Einstein

           
                                                                              ....





Ik heb zo een vermoeden dat een toetsweek de verstrooidheid bevordert.
Een volkomen gevoelsmatig vermoeden.

En dit is mijn slaaphok nog niet eens in zijn ergste staat. Gisteravond half tien was er helemaal geen mogelijkheid meer me een weg te banen. Vloerbedekking overal.  Voor een opgeruimde geest zal het wel niet helpen en misschien is het dan ook verstandig een serene omgeving te creëren in dergelijke toetsweken, want er zal toch gepresteerd moeten worden.
Hoewel ik de volledige geschiedenis van de Vietnamoorlog weet te vertellen en ook wel kan stellen dat ik het enigszins begrijp valt dat over de toets niet te zeggen.
Vandaar dat ik me vandaag gestort heb op lasagne maken om maar niet aan oorlogen en romantische stromingen en binomiale verdelingen te hoeven denken, voor de allereerste keer in mijn leven omdat ik als ik groot en student ben - over een jaar en iets meer precies, weerzinwekkende gedachte - ergens toch wel in staat moet zijn mezelf te voeden met meer dan alleen de afhaalchinees.

Toch had ik wel zin om een enorm schoonmaakfeest te organiseren daarboven in dat stinkhol. Maar ik kwam thuis. En mama had het al gedaan.
Nooit heb ik hier om gevraagd.
Het is wel weer enigszins begaanbaar. Zonder risico op diverse botbreuken en schedelbasisfracturen kan ik me vanavond naar mijn bed begeven maar de kans dat het morgen er nog steeds zo onberispelijk uit ziet acht ik vrij klein.

Deze vrienden hebben momenteel de tijd van hun leven in mijn Papier Paradijs

De Papiervis
 ( of de Zilvervis , lijken akelig veel op elkander)
Nog geen twee centimeter lang. Ze kunnen acht jaar worden.
 Ik overweeg uitroeptekens. Meerdere.


zondag 17 mei 2015

Het probleem dat Toekomst heet

Al zo'n drie maanden zegt papa al dan niet subtiel dat het toch wel eens tijd wordt een studieplan op te stellen. Nu werkte de open dag van Universiteit Leiden niet dusdanig motiverend - ik blaam de presentaties, niet de universiteit en ik zag er maar twee dus een goed oordeel vellen kan eigenlijk nog helemaal niet-  dat ik hier zin in heb.
Maar klasgenoten blijven maar praten over opgedane ervaringen en meeloopdagen en geïnvesteer in hun toekomst dat ik er steeds weer aan herinnerd word dat ik hier eigenlijk misschien toch ook wel eens een keer mee zou moeten beginnen.
Punt is dat ik er aan de ene kant nog helemaal geen zin in heb. Ik liep daar in die stad Leiden tussen allemaal grote mensen en ik was overduidelijk de kleinste die met rode kisten toch nog een beetje indruk probeerde te maken, iets wat volkomen mislukte, volkomen terecht. De studieloopbaanbegeleider die een zeer goede spreekbeurt gaf over hoe twijfelachtige kinders zoals ik ooit een passende studie moeten vinden bevestigde maar weer dat ik me nog steeds in het beginstadium bevond van het zoeken en vinden van een studie. (stuk of vijf fasen, ik huppel ergens in fase twee Ik weet de richting wel een beetje maar daar blijft het dan ook bij).

Maar vandaag, zondag zeventien mei zo rond vijf uur des middags , ben ik toch maar het een en ander gaan uitzoeken. Ik blijf bij elke universiteit steken bij Nederlandse taal- en cultuur dus misschien wordt het dat ook wel. Al kun je je keuze natuurlijk niet baseren op enkel en alleen wat verhaaltjes op het internet.
Spijtig genoeg zijn alle meeloopdagen en opendagen en welke Bekijkmogelijkheid ook al lang voorbij en komt het geheel aan op volgend jaar en mijn eigen onderzoek.
Nu ben ik nogal van het uitstellen dus ik ben zeer benieuwd.
Ik wil gewoon wat verhaaltjes schrijven en boeken lezen en voor de rest geen idee.

Misschien niet helemaal de instelling voor een aanstormend student.

donderdag 23 april 2015

The Riot Club

At the world's oldest university
There's a club
Where rich kids
First taste power
Filthy
Rich
Spoiled
Rotten
Ik ben in Oxford geweest. Vier keer in één vakantie. Legendarische plekken bezocht. Christ Church, The Eagle and Child. Trinity College, Waterstones.
Die universiteitsgebouwen hebben denk ik het meest indruk gemaakt. Ik zag me er wel rond flaneren.
Op meer mensen. Leden van The Riot Club onder anderen.
De Riot Club is een studentenverening. Bestaande uit slechts tien leden. Enkel heren. Enkel schunnige, rijke, verwende, verrotte jongemannen.
Bovenstaande kreten zijn afkomstig uit de trailer van de gelijknamige film.
En aangezien ik wel benieuwd was naar de ware aard van deze ogenschijnlijk keurige heren keek ik.
Het begint allemaal gewoon gewoon. Bekende plekken flitsen langs en uiteraard waan ik mezelf al daar. Enkele knappe heren komen voorbij. Sommigen leden van The Riot Club, sommigen leden in spe.
De eerste helft neemt enkele dagen in beslag. De tweede helft daarentegen vrijwel  één avond. (de film is gebaseerd op een toneelstuk en daar is de eetscene- de tweede helft- eigenlijk het enige wat er gebeurt - (het 'enige'))
Dat gewoon gewoon is nog wel te verdragen. Men heeft gelijk door dat de heren met wie men te maken heeft wel degelijk rijk en verwend en meer zijn, maar het toppunt is zeker nog niet bereikt. Tot de tweede helft. De gehele Riot Club - inclusief twee nieuwe leden. Alistair, een naarling, blijkt, en Miles, liever van aard - gaat dineren in een restaurantje buiten Oxford. En meteen wordt de sfeer ongemakkelijker, grimmiger.
De plot zal ik u onthouden maar de bovenstaande kreten, en vooral de laatste, zijn zéér juist gekozen. Verrot, aan alle kanten.
Mijn vader komt van de CSFR dus ik heb eigenlijk uitsluitend vrome verhalen gehoord over het fenomeen Studentenvereniging en het ergste wat men daar deed was hoogstwaarschijnlijk het brassen van onbeduidende voorwerpen van zogenaamde rivalen of iets dergelijks.
The Riot Club zou ze over één kam scheren met alle arme sloebers die zij de hele film door verachtelijk bespotten.
'I fucking hate poor people'
Briest Alistair op zijn hoogtepunt
Dat deze hele film zeker niet gebaseerd is op fabeltjes maakt het vooral erg interessant.
Mijn liefde voor Oxford en zijn prestigieuze universiteit is er zeker niet door verminderd. Maar interessant is dit wel.
Vooral voor arme meisjes zoals ik.
Aanradertje, voor wie er van houdt.


maandag 13 april 2015

Elke maandag is Blauwe Maandag

2015 is al bijna drie en een halve maand bezig en van discipline of motivatie of iets van dergelijke aard valt niet te spreken. In de verste verte niet.
De resultaten van afgelopen toetsweek zijn matig te noemen. Mobielgebruik zou eigenlijk gereduceerd moeten worden tot heel wat minder nutteloze minuten uren dagen. Ik zou eigenlijk meer moeten slapen. Ik zou eigenlijk minder geld uit moeten geven. Ik zou eigenlijk naar de kapper moeten gaan om al mijn haar eraf te knippen en ik zou nederlandstoetsen moeten maken zoals het iemand die beweert ervan te houden betaamt.
Ik zou mijn taal moeten kuisen en liever moeten zijn voor de mensen in Kippenhok Oevermans.

Nu wil ik zeker niet zeggen dat ik een ongelukkig mens ben dat zwelgt in zelfmedelijden en rondzwemt in baden vol onhaalbare doelen.( Laten we het niet hebben over dergelijke weddenschappen over wekelijkse blogverhalen. En ook niet dat ik er vol van overtuigd was dat dat me zeker wel zou lukken met de juiste dosis doorzettingsvermogen.)
Het is april en morgen wordt het twintig graden. De toetsweek is voorbij. Over twee weken is het meivakantie en ga ik met een berg meisjes de Veluwe onveilig maken, af laten branden, geluidsoverlast bezorgen en dergelijke kampeerdingen. Ik lees De Majoor en mevrouw Ali - ook een aanradertje overigens.
Het gaat wederom over een wat oudere meneer, achtenzestig jaar in dit geval Een Engelsman met onovertroffen humor, die strijdt voor zijn plattelandsdorpje en zijn twee Churchills(geweren die hem ontnomen dreigen te worden door een hebberige Amerikaan) en samen met mevrouw Ali op zondagmiddag boeken bespreekt.  Bejaarden beleven spannnender dingen dan jonge mensen schijnt het. Films over oude mensen trekken ook al mijn aandacht.

           mooi & mooi    



En o ja,
deze spruit is ook nog bezig met haar rijbewijs.
Meneer Rijinstructeur Jan heeft meteen mijn ware aard ontdekt. Les twee, ik moest akelige dingen doen zoals schakelen en koppelingpedalen intrappen en ook nog duizend andere dingen. Anne wordt narrig als ze iets niet snapt/kan/denkt dat ze het niet kan/ het haar te langzaam gaat/ze niet mag doen wat haar goed dunkt.
De opvoeding gaat verder in de lesauto werd mij vervolgens verteld.
Wij zullen zien.














En wederom is er sprake van uitstelgedrag.

De schoolkrantdeadline volgt zeer gauw en éígenlijk zou ik nu een column moeten maken.



maandag 19 januari 2015

Blauw

Er werd weer een weddenschap gesloten. Wederom ter waarde van vijfenzeventig euro.
'Ik krijg vijfenzeventig euro als ik elke week, tot en met de zesde, een blogverhaaltje schrijf.'

'Is goed hoor' zei papa

Die natuurlijk al lang voorzag dat ik me daar nooit aan zou kunnen houden. Discipline moest zijn grootste kleine hobbit nog leren.

Groot gelijk. Gisteren bedacht ik het me, zomaar ineens. Maar de eerste week was om en poef, die vijfenzeventig euro's bleven veilig in papa's portemonnee.
Nu gaan we het zonder geldbeloning proberen.

Hij kwam net binnen overigens, en ik meldde dat ik toch maar ging schrijven maar dat de week al voorbij was en dat het hele weddenschap niet meer gold.
Grijnzend verkondigde hij dat ik het toch nooit vol gehouden zou hebben .

                        
Mij werd verteld dat het vandaag Blue Monday is en daarom schroom ik niet even alle mislukte voornemens op te sommen.
Minder beeld/telefoon/etc-gebruik. Mislukt. Gaan vrolijk door met proberen.
De decembermaanden verbannen uit mijn buik. Ik vraag me telkens af of gebakken eitjes uit school nu gezond zijn of niet. En lees met veel plezier het een en ander aan artikelen waarin men zegt dat we er maar een raar schoonheidsideaal op na houden.
Meer lezen. Niet geheel mislukt. Méér misschien wel, het lezen niet. Schaterend blijf ik bezig in Hendrik Groen. De meest briljante bejaarde op deze aardbol.
    Een aanrader voor een ieder

Evenzo moet ik echt gaan beginnen in The Lord Of The Rings, want mijn pws zal Tolkien-gerelateerd zijn (o o o  dat ik nog zin in het pws zou krijgen) en dan kan een mens natuurlijk niet leven op wat filmmateriaal.
Voor de rest kon ik het me niet veroorloven met meer goede voornemens tweeduizendvijftien te  beginnen omdat het uitvoeren nogal moeilijk blijkt, en dus heb ik dat ook niet gedaan.

Oja, meer schrijven.
Over het feit of dat mislukt is valt te twisten.