donderdag 9 oktober 2014

Appels

Wanneer men een denderend schoolkrantartikel af zou moeten leveren gaat het allemaal mis.
Kijkt met lege ogen voor zich uit.
Vier schilderijen.
Vier verschillende appels.
Achter me een schilderij met een man met een hoed. En een appel voor zijn hoofd.
Appelfanaten.
Ik kan hier meer van genieten dan van de 'stillevens' thuis die geen stillevens zijn maar tot stillevens zijn omgedoopt door meneer Oevermans.
Een Korenschoof. Die er al zo lang hangt dat ik de schoonheid ervan ben vergeten.
Een verkleurd oud huisje te midden van een impressionistisch landschap.
Dan zijn er ook nog twee schoenen. Kistjes. Afgetrapt.  Sombere kleuren. Mooi schilderij.
Daniël zei vroeger altijd 'Dat zijn mijn schoenen.'
Mama en ik gingen altijd eten bij Daniël brengen.

Om tien over half drie waren er audities. Voor het toneelstuk van het Project Romantiek in februari.
's Ochtends net na achten had ik mijn Frans presentatie over Van Gogh en omdat ik niet zo goed kan omgaan met het fenomeen Presentatie ging het weer helemaal verkeerd.
Behalve het stuk over dat hij zijn eigen oor er af sneed. Dat ging verbazingwekkend vloeiend.
Ik had dus eigenlijk wat goed te maken.
Tot tien over half drie heb ik zitten twijfelen. En wel zo dat de mensen die in mijn buurt waren er erg blij van werden.
Wat ze overigens niet tegenhield alle voordelen en leukigheid te vertellen en te herhalen en herhalen en herhalen en herhalen en herhalen.

Het werkte.

Ik heb me opgegeven.

Er was geen sprake van afvallen. We zijn maar met acht mensen. Zal wel te maken hebben met het feit dat we een 'aparte vwolichting zijn. En dom. Geen hoogte van te krijgen. Het voelt niet goed bij ons.'
Is althans de bescheiden mening van een onzer leraren.