dinsdag 9 september 2014

De Afgrond der Levenloze Scholieren


Ik heb nooit begrepen waarom er  mensen op deze wereld zijn die bij het zien van hun nagels denken ;  nou, dit overheerlijke stukje eiwit keratine (het ongeëvenaarde ingrediënt waar nagels van gemaakt zijn) doet mij het water in de mond lopen, om het vervolgens al smakkend op te peuzelen totdat  zelfs een bloedsausje de smaaksensatie compleet maakt.

 
Totdat ik mijn economietoets ging leren in de één na laatste toetsweek vorig jaar. Gemiddelde totale kosten monopolie oligopolie volkomen concurrentie pareto efficiëntie abstracte markten en nog veel meer enge dingen dreven mij tot het uiterste.

 

Ik at ze op.

Weliswaar wat karig, zonder saus.

 

Hieraan moest ik denken toen ik vijf minuten geleden bedacht dat ik weer wat hersenspinsels kwijt moest - wederom studieontwijkend gedrag want in plaats van dat ik mijn nagelperikelen beschrijf op het wereldwijde web hoor ik nu een kort verhaal te schrijven voor Nederlands maar het gaat zo dramatisch slecht dat ik er wel van kan huilen en om dat al te compenseren ik voor de gemoedsrust toch iets wil schrijven. Zij het over bovenstaande droevige onderwerpen.

Voordat bovenstaande droevige onderwerpen opgeschreven waren is mijn duim mooi bijgewerkt.

Ook zou ik nu officieel honderdvijfentwintig mensen blij moeten maken met flitsende reclamefolders.

 

Ik heb wel  mijn huiswerk  goed gemaakt.

 

Ik ga wel te laat naar bed.

 

Ik kijk programma's die bestaan omdat er mensen zo stom zijn zich te laten vernederen op televisie en daarmee het vermaak voor de sadistische en op leedvermaak gerichte mensen mogelijk te maken. (Hollands' volgende topmodel) (ja zo diep ben ik gezonken) (ik kan mijn op leedvermaak gerichte aard niet ontkennen) (al zegt mijn empatisch vermogen dat ze heel zielig zijn, die meisjes. Zijn ze ook. Zij hebben meer recht om te huilen dan ik om mijn lelijke korte verhalen want ze zijn heel mooi maar de harde modemensen doen net alsof ze dat niet zijn en dat vinden de televisiekijkende mensen dan weer leuk want zij, duizondmaal zo dik als de dikste deelnemers van Hollands'volgende topmodel worden lekker niet bekritiseerd.) (Maar ik vind ze zielig.)

Ik beleef wel nog steeds plezier aan het lezen van boeken.

Ik ben nog steeds schoolkrantredacteur.

Ik ben nog steeds enigszins geïnteresseerd in wat er in de wereld gebeurt.



 

Ik ben nog net niet helemaal in de Afgrond der Levenloze Scholieren gestort.





En o ja. Ik , of eigenlijk mama, heb Dr. Martens besteld. Maakt me best blij.