vrijdag 11 juli 2014

Simon & Garfunkel

Hersenspinsels zullen nooit ophouden met ronddwarrelen, hoe je ze ook toespreekt of probeert te temmen of een poging doet tot ze uit te zetten of weg te sturen ver uit de buurt van je hoofd.

Zo ook bij mij. 
En aangezien er momenteel niemand in de kamer loopt waartegen ik kan brabbelen en wauwelen en dergelijke kan ik het niet laten dit grandioze liedje te delen - niemand kan ontkennen dat dit liedje werkelijk prachtig is - met mijn enorme lezerspubliek. 








Spamvakje

Na mijn deprimerende verhaaltje geschreven te hebben bekeek ik even mijn mail.
Weinig mensen hadden me iets te melden maar in mijn Spamvakje zat zowaar één mailtje.
En waarom deze zich in het Spamvakje bevond lijkt me vrij duidelijk.


Ik vraag me af wat voor mensen nu meteen naar de winkel vliegen. Want ja, op=op


Maar crocs zijn zo om te huilen zo lelijk. Is althans mijn bescheiden mening.




Bij gebrek aan beter

Gisteren keek ik samen met Inge 'Perks of being a wallflower' en ik ben er nu geheel van overtuigd dat ik in de verkeerde tijd geboren ben.
Muurbloempje Charlie is zestien zo rond 1990 en het hele boek staat vol met nummers van rond die tijd. Ik heb meteen de afspeellijst op Spotify opgezocht en die afspeellijst verblijdt mijn oren nu al de hele morgen.
Die muziek is zoveel leuker dan het geboenk en gedreun en geschreeuw in de liedjes die vandaag de dag verschijnen.
Maar toen was daar Spotify en kan de mensheid werkelijk waar a l l e s beluisteren en is dat 'ik ben in de verkeerde tijd geboren' eigenlijk geheel niet relevant omdat je je toch nog in de vorige eeuw kunt wanen en je, als je dat doet, zelfs nog hipster en alternatief en wat al niet meer bent.

Charlie had ook geen computer dus hij moest zijn belevenissen wel schrijven met behulp van een typemachien. Ik zou liegen als ik zei dat een typemachien fijner typt dan een toetsenbord. Maar ik kan ook niet ontkennen dat een typemachien veel meer uitstraling heeft dan een computer waar schrijven , technisch gezien, geen moeite kost. En hij is tenslotte mijn Beste Vriend.

Het schrijfvoornemen gebiedt mij verhaaltjes te schrijven en wel minstens één per dag , maar wat er vandaag uit mijn vingers komt is om te huilen.
Vanavond ga ik op kamp, en meestal levert dat duizonden kilo's inspiratie op dus na het weekend kan ik weer volgeladen met hoop verder gaan met het vertellen van mijn hersenspinsels aan deze wereld.





donderdag 10 juli 2014

Rapunzel is ook voor meisjes van zestien.

Nu heerst er stilte na de storm. Alle oranje gekleurde reclames  kunnen de prullenbak in. Roy Donders moet hard gaan werken aan een nieuwe creatie. Misschien een rouwvariant. Zwart, met een bloedrode leeuw erop. De Bavariajurkjes verdwijnen in de kast en alle in zak en as verkerende dorpsgenoten halen met omlaag hangende schouders de slingers van de straat.
Al het bier dat was ingeslagen voor de finale - waarin in Nederland glansrijk had moeten  winnen van Duitsland zodat we uitzinnig van vreugde zouden zijn en alle zorgen vergeten zouden worden en we gezamenlijk als één volk feest zouden vieren en in een staat van euforie zouden verkeren - wordt nu maar achterover geslagen door alle dikke bierbuikmannen van rond de vijftig die eigenlijk willen huilen maar dat zou hun mannelijkheid aantasten en dat is toch hun eer te na.

Maar er gloort hoop. Want over vier jaar doen we het ongetwijfeld beter.


Te midden van mijn muurschildering in mijn Rapunzeltoren annex nieuwbouwslaapkamer hangt een spiegel, waar twee kaarsen op bevestigd zijn. Ik kwam thuis na de net besproken voetbalwedstrijd en bedacht me toen ik boven was dat het er wel grandioos uit moest zien als ik de desbetreffende kaarsen aan zou steken. Een klein lichtschijnsel zou de muurschildering verlichten en ik zou me in mijn eigen sprookje wanen.
Ik sloop naar beneden en griste een doosje lucifers uit het keukenkastje. Vervolgens sloop ik weer naar boven en stak de kaarsen aan na drie lucifers te hebben gesloopt en wel drieduizend rampscenario's over zwartgeblakerde, instortende huizen door mijn toedoen te hebben bedacht.
Maar dat al viel in het niet bij het resultaat van twee vlammetjes. Ik heb een half uur lang vol verwondering naar mijn muur gestaard.
Mijn nieuwbouwslaapkamer leek zowaar op een Rapunzeltoren.

woensdag 9 juli 2014

Stilte voor de storm slash afslachting

Een voornemen is er  om aan gehouden te worden dus we zetten het een-bericht-per-dag-voornemen voort.  Het gaat enigszins moeilijk wat ik schrijf zowaar op een iPad met een toetsenbord waar mijn worstenvingers niet erg vrolijk van worden.
Ondertussen voel ik in mijn linkeronderrug een raar soort pijn die ik wel vaker voel als ik in dergelijke houdingen op een bank zit en merk ik dat lenzen in hebben als dat officieel hoort best handig is. Ik moet mijn ogen samenpersen en wat al niet meer om te kunnen lezen wat ik schrijf.
Sinds vandaag weet ik waarom een stropdas een stropdas heet en het is zo voor de hand liggend  dat ik er wel om kan huilen dat ik het nooit eerder bedacht heb.
Een gestropte das.
Hoe moeilijk kan het zijn.

Vandaag heb ik voor het eerst de Lion King gezien. Ook het feit dat ik dat nog nooit eerder heb gedaan is om te huilen. Maar ik huilde niet. Ik genoot alleen want het is meer dan bewonderenswaardig hoe prachtig die film is gemaakt. Je gaat terstond meteen van Afrika houden. En van babyleeuwtjes. En van volwassen leeuwen want als zij mannen zouden zijn waren het ongetwijfeld de knapste van de gehele wereld.
Voor mensen die van een woeste haardos houden.

Voor de rest heb ik mijn dag erg nuttig besteed. Ik heb mijn muur beschilderd en ik voel me nu net Rapunzel in haar toren maar dan blijer want ik ben niet opgesloten. Het ziet er  naar eigen zeggen best aardig uit. Als wel dat ik er de hele tijd naar kijk,
Mama vond het wat minder, al was dat meer omdat ik ongeoorloofd op de muur begon te kladderen. Al kon ze het eindresultaat toch wel waarderen en zei ze alleen dat nu niet opeens de hele familie op zijn muur moest gaan verven. En dat zullen ze vast wel laten.

Over  vier minuten arriveert Daan , drie zelfs. Dus ik typ als een bezetene om mijn dagelijkse hersenspinsels af te krijgen op dit akelig kleine toetsenbordje. Wat verlang ik naar het zalige toetsenbord in de studeerkamer.

Nog een leuk dingetje is dat Nederland zometeen moet voetballen tegen het befaamde Messitelftal dus ik ben gans benieuwd of wij vannacht ook zo zullen wenen en klaagzangen zullen opzenden naar boven zoals Brazilie (terecht overigens)wanneer wij , Oranje Leeuwen, het onderspit hebben gedolven. Is dit niet het geval , dan schrijf ik vast een klaagzang voor komende zondag, want ik als doemdenker ben toch wel ietwat bang voor het machtige Duitsland.

Want die finale is best haalbaar natuurlijk.














dinsdag 8 juli 2014

Vacare

Ik had bedacht dat als het vakantie werd ik heel veel tijd zou hebben en dat die dan mooi opgevuld zou kunnen worden met verhaaltjes schrijven. Omdat het wel erg beschamend is dat het vorige bericht ook al weer duizond jaar geleden is geplaatst en een journalist in wording niet erg overtuigend overkomt als ze niet eens de discipline kan vinden om te schrijven.
Na eeuwig gezever en getreuzel en nog meer dingen die normaal zijn in dit gezin staat er  eindelijk een nieuwe computer in de studeerkamer en die ben ik nu aan het inwijden. De eerste bacteriën op dit toetsenbord zijn van mij en ik ben er trots op.

Zoals opgemaakt kan worden uit de eerste paar regels heb ik nu vakantie. Wijl ik dit schrijf raak ik benieuwd daar de herkomst van het woord vakantie want daar heb ik nog nooit over nagedacht en het is een raar woord.
De zinnen worden overigens steeds langer omdat dit toetsenbord een toetsenbord is dat erg fijn typt en daar wil ik optimaal gebruik van maken. Plus ik heb net 'Belevenissen van muurbloem' gelezen en Charlie heeft de gewoonte ook erg lange zinnen te maken en daar heb ik erg van genoten. Charlie is een heel intrigerende jongen. Het boek is dat evenzo. De film ook.
Roos en ik bedachten dat ik misschien maar filmrecensent moest worden dus misschien ga ik hier ooit wel uitgebreid films bespreken en ze aanbevelen of heel erg afkraken, want ik denk dat mijn wereldwijde lezerspubliek hier op zit te wachten.
Terug naar de vakantiedingen. School is afgelopen. Ik heb nul onvoldoendes deze toetsweek, nul tekorten en nul herkansingen en afgezien van het feit dat dit wel heel erg omhooggevallen klinkt ben ik er best wel wat content mee.

Mijn nieuwe Beste Vriend staat nu overigens wat te verstoffen in zijn hoes. En dat is iets wat je een Beste Vriend niet hoort aan te doen dus voornemen nummer veel in deze vakantie is dat ik gauw nieuwe inktlinten ga bestellen om vervolgens allerlei dingen te vereeuwigen op papier met mijn schrijfmachien.
De mevrouw in Een keukenmeidenroman schreef haar boek van tweehondervijftig en nog iets bladzijden ook geheel met haar typemachine en ook al was dat fictief, het moet mogelijk zijn want men deed dat zo tot de jaren negentig.

Ik heb het gevonden.
Vakantie komt uit het latijn - verrassend - van het woord vacantia wat vrijstelling betekent. (ww vacare  betekent 'vrij zijn')
Het leven is zo ingewikkeld nog niet.
Als Google je helpt.