vrijdag 11 april 2014

Uitstelgedrag

Anne wil Nederlands gaan studeren. De Regionale Voorlichtingsdag, en wel op het Ichthus college in Veenendaal, bevestigde dat deze studie toch wel redelijk interessant is.
Die dag was het prachtig mooi weer. Daarbij komt dat de school voor het eerst bevolkt werd door mensen(komend uit alle hoeken van de regio) die zich niet houden aan alle normale (ongeschreven) gedragsregels, kledingvoorschriften en haardrachten. Daar was een meisje met blauw haar- een bron van inspiratie voor enkelen- een jongen met zulk enorm haar dat het niet opviel dat hij niet groot was en nog veel meer mensen waar ons schooltje, die zich akelig strikt houdt aan het motto 'als je gewoon doet doe je al gek genoeg', een voorbeeld aan zou moeten nemen.
Na al deze mensen uitgebreid bespied te hebben op het plein , waar iedereen elkaar stiekem bekeek omdat je dat automatisch doet als er een zee van mensen over een plein rondwaart en wij mensen ons constant meten aan andere mensen omdat da, ja, een automatisme is-Dus  na dat al begaf ik mij naar de eerste voorlichting. Nederlandse Taal en Cultuur. De andere drie voorlichting waren leuk. Deze was het leukst.
Duizend scenario's over studentenhuizen, mislukte kookkunsten, colleges, feestjes en wat al niet meer zijn al door mijn hoofd geschoten. Het feit dat ik nog ruim twee jaar moet wachten verdring ik, voor zover dat lukt. Al is dat wat lastig met in de examenstress verdrinkende vrienden om je heen. Dan is deze twee jaar uitstel al wat dragelijker, want van gewone toetsweekstress (nu dus)  wordt mijn humeur  dusdanig slecht dat ik niet na wil denken over mijn gemoedstoestand in een situatie met een miljoen keer meer druk.

Wederom is schrijven een vorm van uitstelgedrag. Na een toets die redelijk goed ging vandaag (wiskunde, ja wiskunde) wil ik zo lang mogelijk mijn voldane gevoel koesteren. En het is weekend. Maar weekend krijgt een ietwat andere betekenis als we er een toetsweek omheen bouwen. Morgen moet de arbeider vroeg uit bed. Werken van kwart voor acht in de vroege morgen tot ergens laat, om vervolgens mensen op een verjaardagsfeestje te verblijden met drankjes en versnaperingen. Maar er wacht een enorme hoeveelheid Franse woordjes, zinnen en nog allemaal narigheid plus allerlei wereldgodsdienstige feiten op mij. Die gepropt moet worden in twee luttele dagen.
Dus zo langzamerhand moet ik mij naar boven gaan begeven. Iets wat ik om 1 uur al gedaan had moeten hebben. Het nieuwe ultimatum werd half 2, maar dat tijdstip is ook al ruimschoots overschreden.

Kwart voor twee.

Hoeft niet onmogelijk te zijn.