zaterdag 26 april 2014





Ik heb een Beste Vriend gevonden.

Ode aan de rommelmarkt.

Deze Beste Vriend kostte  vijf euro.




Koningsdag
Het was Koningsdag en ik struinde over de rommelmarkt. Een miljoen kleedjes , onzichtbaar door nog meer dan een miljoen dingen die de eigenaar als afgedankt beschouwde.
Maar ik heb er mijn boekenkast mee aangevuld, Harry Potter filmcollectie mee uitgebreid en misschien mijn schrijverschap mee bevorderd.
Wijl ik mijn geld zocht nadat ik vroeg hoe veel ze wilden hebben voor dit gele gevaarte lachten de kleedjesmensen mij uit.
'Gaat ze dat ding echt kopen?'
Grinnikend staarden ze naar het meisje dat groef in haar portemonnee , zoekend naar vijf euro. Voor een geel prehistorisch schrijfmiddel dat op hun kleedje lag. Omdat ze het nut ervan vergeten waren.

Maar ik heb een Beste Vriend.
Hij kostte vijf euro.

donderdag 17 april 2014

Het artikel dat de censuur niet overleefde

Toen blauw de kleur van agressie werd

Een vrouw met springerig rode haren schuifelde wat heen en weer voor het bord, schraapte haar keel en begon. Begon met een nadere uitleg over de functie van blauwe regenjassen, portofoons (ook wel de nostalgische walkietalkie) en registratieformulieren. Ze had er vijftig minuten voor nodig. 
Een week later stond er een man voor het bord. Weliswaar zonder springerige rode haren , maar met een ander soort springerigheid, die zich manifesteerde in wild gehuppel door de klas om ons zo duidelijk te maken hoe het Blauwjassenproject in de praktijk uitgevoerd zou moeten worden. We knikten ja, lachten om zijn Brabantse tongval, verbeterden waar nodig  (‘hun’ als onderwerp werd met een zéér hoge frequentie gebruikt; in een klas vol 
vwo-4-leerlingen is geheel op eigen risico en u weet bij voorbaat dat vrijwel niemand dat onbestraft zal laten).
Die lessen zijn nu lang geleden en al enkele maanden patrouilleren de Blauwjassen elke pauze gedwee op alle plekken waar het nodig schijnt. Touwtjes onderaan de jas keurig dichtgeknoopt, dat moet. Gewapend met een walkietalkie voor noodgevallen en registratieformulieren voor tegendraadse leerlingen. 
Enkele leerlingen lijken geen gehoor te geven aan de oproep (lees bevel) de Blauwe jas aan te trekken en met een opgeheven hoofd een ieder die de school bevuilt te straffen. Aan deze standvastigheid hangt wel een prijskaartje. Een te betalen prijs. 
De lessen van mevrouw Roodhaar en meneer Brabant ( vooral die van meneer Brabant) hebben wel hun vruchten afgeworpen. Geen enkele Blauwjas waagt het je persoonlijke cirkel binnen te treden, alle touwtjes zijn dichtgeknoopt, berispingen gebeuren over het algemeen op een vriendelijke toon en de bergen overblijfselen van versnaperingen e.d. lijken ietwat te slinken. Maar of deze vruchten het eten waard zijn, weet ik nog niet zo zeker. Ik reageer geagiteerd als mensen mij commanderen, met een uitgestreken gezicht vertellen wat ik behoor te doen. Mijn gezicht antwoordt hierop door een onaangename uitdrukking aan te nemen en in samenwerking met mijn stem een offensief beginnen tegen de bevelhebber in kwestie. Ik ben, naar ik meen, niet de enige die aan deze stoornis lijdt. Misschien is het geen stoornis, maar een ingebouwd gevoel van eigengereidheid dat bij ieder mens te vinden is, zij het bij iedereen in verschillende mate. Het is me nog niet één keer gebeurd dat een Blauwjas mij vroeg een papiertje op te ruimen. Er was wel een keer een Twixpapiertje dat ik met mijn voet onder de verwarming schoof omdat ik dacht dat niemand het dan zou zien. Maar niets ontgaat het nietsontziende oog van een Blauwjas. En dat werd meteen bevestigd. De retorische vraag ‘Zou je dat alsjeblieft even willen opruimen’ werd gesteld, maar niet aan mij. Ik voelde me ietwat schuldig, maar gniffelde tegelijkertijd toen degene die het bevel ter ore nam, door de knieën ging en het Twixpapiertje vervolgens in de prullenbak deponeerde.
Volgende week ben ik Blauwjas. 
Ik heb altijd al geleden aan een dictatoriale stoornis. Misschien is het geen stoornis. Maar een gevoel van willen heersen, dat ieder mens, zij het in verschillende mate, in zich heeft. 

Geschreven door Anne

vrijdag 11 april 2014

Chef'Special - In Your Arms (Official Video)









Twee uur.



Dat moet haalbaar zijn.



Maar Spotify maakt het een mens met onder andere bovenstaand prachtig liedje niet zo makkelijk.

Al dat rare illegale muziekgeluisteer, arme artiesten, arme studenten die van hun werk afgehouden worden.





Uitstelgedrag

Anne wil Nederlands gaan studeren. De Regionale Voorlichtingsdag, en wel op het Ichthus college in Veenendaal, bevestigde dat deze studie toch wel redelijk interessant is.
Die dag was het prachtig mooi weer. Daarbij komt dat de school voor het eerst bevolkt werd door mensen(komend uit alle hoeken van de regio) die zich niet houden aan alle normale (ongeschreven) gedragsregels, kledingvoorschriften en haardrachten. Daar was een meisje met blauw haar- een bron van inspiratie voor enkelen- een jongen met zulk enorm haar dat het niet opviel dat hij niet groot was en nog veel meer mensen waar ons schooltje, die zich akelig strikt houdt aan het motto 'als je gewoon doet doe je al gek genoeg', een voorbeeld aan zou moeten nemen.
Na al deze mensen uitgebreid bespied te hebben op het plein , waar iedereen elkaar stiekem bekeek omdat je dat automatisch doet als er een zee van mensen over een plein rondwaart en wij mensen ons constant meten aan andere mensen omdat da, ja, een automatisme is-Dus  na dat al begaf ik mij naar de eerste voorlichting. Nederlandse Taal en Cultuur. De andere drie voorlichting waren leuk. Deze was het leukst.
Duizend scenario's over studentenhuizen, mislukte kookkunsten, colleges, feestjes en wat al niet meer zijn al door mijn hoofd geschoten. Het feit dat ik nog ruim twee jaar moet wachten verdring ik, voor zover dat lukt. Al is dat wat lastig met in de examenstress verdrinkende vrienden om je heen. Dan is deze twee jaar uitstel al wat dragelijker, want van gewone toetsweekstress (nu dus)  wordt mijn humeur  dusdanig slecht dat ik niet na wil denken over mijn gemoedstoestand in een situatie met een miljoen keer meer druk.

Wederom is schrijven een vorm van uitstelgedrag. Na een toets die redelijk goed ging vandaag (wiskunde, ja wiskunde) wil ik zo lang mogelijk mijn voldane gevoel koesteren. En het is weekend. Maar weekend krijgt een ietwat andere betekenis als we er een toetsweek omheen bouwen. Morgen moet de arbeider vroeg uit bed. Werken van kwart voor acht in de vroege morgen tot ergens laat, om vervolgens mensen op een verjaardagsfeestje te verblijden met drankjes en versnaperingen. Maar er wacht een enorme hoeveelheid Franse woordjes, zinnen en nog allemaal narigheid plus allerlei wereldgodsdienstige feiten op mij. Die gepropt moet worden in twee luttele dagen.
Dus zo langzamerhand moet ik mij naar boven gaan begeven. Iets wat ik om 1 uur al gedaan had moeten hebben. Het nieuwe ultimatum werd half 2, maar dat tijdstip is ook al ruimschoots overschreden.

Kwart voor twee.

Hoeft niet onmogelijk te zijn.