donderdag 6 februari 2014

Op een onbewoond eiland

Ik wilde eindelijk weer een verhaaltje schrijven. De hoeveelheid dagen dat dat geleden is ga ik niet eens meer tellen. Maar voordat ik kan schrijven moet ik eerst 5 minuten beproeving doorstaan. Alle elektrische apparaten in dit huis zijn niet gemaakt voor niet-stressbestendige mensen. Laat ik net zo'n niet-stressbestendig persoon zijn. (Ik ben overigens net aangenomen bij een supermarkt en de Baas mevrouw benadrukte dat ze wel stressbestendige mensen nodig had. Of ik dat was. Natuurlijk was ik dat.)
Ik vertoef op het vloerkleed in de woonkamer en het gevraag van Inge, het gekwaak van Sissi en Helena in een prachtige tekenfilm en mama's gebrabbel uit een keuken vol lawaai van de afzuigkap zijn ook niet echt bevorderend voor een hoog concentratiegehalte.

'Hoe kies jij?'
Zo luidde de titel van een opdracht op de prachtige site van de decaan van onze school. De opdrachten moeten officieel morgen af zijn dus ik begon een half uurtje geleden vol goede moed. Het eerste stuk ging prima.
Maar toen, toen landde ik aan bij de volgende vraag, even kort samengevat;
Je gaat naar een onbewoond eiland. Voor twee weken. Omstandigheden onbekend. Je wordt weer opgehaald.
Welke vier mensen je dan zou meenemen.

Allemaal namen schoten door mijn hoofd, survivalvaardigheden van personen in kwestie buiten beschouwing latend. Na een minuut heb ik het opgegeven.
Ik vulde in elke vriendvakje in dat ik niet kon en ging kiezen en klikte door naar de volgende vraag.
Die was nog beter. En kwam neer op welke twee mensen je toch niet mee zou nemen als dat nodig zou zijn.
Mijn muis vloog naar het rode kruisje.

Kiezen is moeilijk.