vrijdag 25 oktober 2013

'Hier moet je echt een blogverhaal aan wijden.' 
Dat is wat Daan bij elk voorval zegt.
'Ja goed idee.'
Dat is wat ik bij elk voorval antwoord.

Maar toch staart de datum boven mijn laatste verhaal me boos grijnzend aan. 9 augustus 2013. 
Ik kom tot de pijnlijke conclusie dat het zevenenzeventig dagen geleden is dat ik mijn luiheid aan de kant heb gezet en een paar hersenspinsels op internet heb gedeponeerd. 
En dat terwijl ik op mijn droomschets bij Beeldende Vorming een  vrolijk gezinnetje heb getekend én een close-up van een krant in de brievenbus, waar een grote kop op prijkte 'BLOGGER DOORGEBROKEN'.
Ik kan mezelf niet eens volwaardige blogger noemen, laat staan dat doorbreken een mogelijkheid is. 

Achterop het boek 'Gered door een meisje' stond dat de schrijfster een jong meisje uit Australië was, en dat ze ontdekt was door een uitgever omdat ze actief blogverhaaltjes schreef op internet. Dat gaf me een beetje hoop. Maar ik denk dat zij iets meer discipline bezit dan ik op het moment.
'Iets met Nederlands, iets met taal, schrijven vind ik leuk. Journalist misschien.' is mijn antwoord als mensen vragen wat ik later worden wil. 
Maar de dagen dat mijn inspiratie nul is zijn ontelbaar. Luiheid overheerst ook altijd. Schoolkrantartikelen schrijf ik twee dagen van te voren, zonder ook maar een plan van aanpak te hebben bedacht. 
Ik kijk naar de zee van boeken om me heen, de onoverzichtelijke stapels boeken, papiertjes en krantenknipsels op papa's bureau. 
Dan schreeuwt Thirza vanuit de wc 'IK HEB EEN POEPIE GEDAAN'.  Ze heeft het al drie keer herhaalt. Ik heb al drie keer terug gebruld dat ik kom.
Ik ga Thirza even redden. 

'Hallo mevrouw Spin' 
Mevrouw Spin zegt helaas niets terug. Misschien hoort ze het niet eens.
Terwijl ik Thirza schoonmaak kijkt ze omhoog. Hoog in een hoekje bij het plafond zit een spin. Ze is dik en bruin en vertoeft al meer dan drie dagen in het hoekje. 
Thirza kijkt naar beneden, 'Dat is haar holletje' ze wijst op ergens achter de prullenbak. 

Over Thirza Oevermans zou je een heel boek kunnen schrijven. Misschien dat ik dat gewoon moet doen. Gewoon om te laten zien dat ik best meer kan schrijven dan een blogverhaaltje eens in de zevenenzeventig dagen.