zondag 27 oktober 2013

Twee dagen zijn voorbij gegaan. En persoonlijk vind ik dat al een hele vooruitgang ten opzichte van zevenenzeventig. (als ik het getal voluit schrijf ziet het er wat imposanter uit, maar of dat in dit geval nu in mijn voordeel is..)
Vandaag is papa jarig. Achtenveertig jaren wandelt hij al rond op deze aardbol, drie keer zo lang als ik. 
Ik zal niet zeggen dat het oud is, want ook al heerst er geen censuur wat blogverhalen  betreft, als pa mijn verhaaltje leest en hij ziet dat hij als oud wordt bestempeld, zal dat heel wat vurige discussies opleveren aan tafel.
Hier uit moet je dus ook níet concluderen dat ik pa oud vind en dat subtiel verwerk in zinnen die zogenaamd het tegenovergestelde beweren.

Het feit dat morgen mijn wekker me weer wekt - terwijl ik mijn zin formuleer bedenk ik even dat wekker wel een heel logisch woord is voor een apparaat dat je wekt, nog nooit goed over nagedacht, tot nu, en ik vind het fascinerend. Dat zoiets iets simpels je soms pas opvalt na zestien jaar.- maakt me een beetje neerslachtig.
Morgen gaat het stormen wordt overal verteld.
Maar zo barmhartig dat School ons morgen om die reden vrij geeft is School niet. Was het maar zo'n feest. 
Plus we moeten nog Franse filmpjes bouwen.
Plus ik moet mijn slaapgedrag echt drastisch gaan veranderen.
Plus mijn tegenzin is enorm groot. Meer dan enorm.
Dit alles bij elkaar opgeteld maakt me nog neerslachtiger dan ik al was met alleen het idee van die wekkende wekker in mijn hoofd.
Wekkende wekker. Dubbelop.

Ik blijf maar in mijn ogen wrijven. Sinds drie of vier weken zitten er lenzen in. Alles is scherp, die eerste dagen was de wereld zo prachtig. Nog steeds. 
Minpuntje is dat het voelt alsof er vliegjes in je ogen aan het stoeien zijn, nu is het bij mij zo dat het vliegje al bijna uitgeschakeld is, maar soms nog wat stuiptrekt, wat mij eeuwig doet wrijven in mijn ogen. 
Pas was het zo dramatisch dat Lens helemaal boven op mijn oog op het oogwit lag, keek ik recht vooruit zag ik Lens helemaal niet meer. ( in de spiegel)
Ik werd chagrijnig. Daarna boos. Toen woedend.
Als een bezetene prikte ik onophoudelijk met mijn blauwe zuignapje in en op mijn oog. Na een kwartier geprik, gepor en getraan zat mijn Lensje daar, op het blauwe zuignapje. Opgelucht stopte ik 'm vlug in het doosje.
Waar hij de komende tijd heerlijk mocht vertoeven. 
Ogen hebben ook rust nodig zei de brillenman. 

vrijdag 25 oktober 2013

'Hier moet je echt een blogverhaal aan wijden.' 
Dat is wat Daan bij elk voorval zegt.
'Ja goed idee.'
Dat is wat ik bij elk voorval antwoord.

Maar toch staart de datum boven mijn laatste verhaal me boos grijnzend aan. 9 augustus 2013. 
Ik kom tot de pijnlijke conclusie dat het zevenenzeventig dagen geleden is dat ik mijn luiheid aan de kant heb gezet en een paar hersenspinsels op internet heb gedeponeerd. 
En dat terwijl ik op mijn droomschets bij Beeldende Vorming een  vrolijk gezinnetje heb getekend én een close-up van een krant in de brievenbus, waar een grote kop op prijkte 'BLOGGER DOORGEBROKEN'.
Ik kan mezelf niet eens volwaardige blogger noemen, laat staan dat doorbreken een mogelijkheid is. 

Achterop het boek 'Gered door een meisje' stond dat de schrijfster een jong meisje uit Australië was, en dat ze ontdekt was door een uitgever omdat ze actief blogverhaaltjes schreef op internet. Dat gaf me een beetje hoop. Maar ik denk dat zij iets meer discipline bezit dan ik op het moment.
'Iets met Nederlands, iets met taal, schrijven vind ik leuk. Journalist misschien.' is mijn antwoord als mensen vragen wat ik later worden wil. 
Maar de dagen dat mijn inspiratie nul is zijn ontelbaar. Luiheid overheerst ook altijd. Schoolkrantartikelen schrijf ik twee dagen van te voren, zonder ook maar een plan van aanpak te hebben bedacht. 
Ik kijk naar de zee van boeken om me heen, de onoverzichtelijke stapels boeken, papiertjes en krantenknipsels op papa's bureau. 
Dan schreeuwt Thirza vanuit de wc 'IK HEB EEN POEPIE GEDAAN'.  Ze heeft het al drie keer herhaalt. Ik heb al drie keer terug gebruld dat ik kom.
Ik ga Thirza even redden. 

'Hallo mevrouw Spin' 
Mevrouw Spin zegt helaas niets terug. Misschien hoort ze het niet eens.
Terwijl ik Thirza schoonmaak kijkt ze omhoog. Hoog in een hoekje bij het plafond zit een spin. Ze is dik en bruin en vertoeft al meer dan drie dagen in het hoekje. 
Thirza kijkt naar beneden, 'Dat is haar holletje' ze wijst op ergens achter de prullenbak. 

Over Thirza Oevermans zou je een heel boek kunnen schrijven. Misschien dat ik dat gewoon moet doen. Gewoon om te laten zien dat ik best meer kan schrijven dan een blogverhaaltje eens in de zevenenzeventig dagen.