vrijdag 19 juli 2013

Terwijl ik schrijf hoor ik het gezang van Thirza door het raam. Ik sta op, loop naar de deur en kijk waar het vandaan komt. Thriza staat vol vuur met een voor mij niet te herkennen voorwerp (heeft iets weg van een barbie) in de struiken van de buren te prikken, dit alles wordt ondersteund door prachtig gezang dat uit haar keeltje voortkomt. Ze kan enige oefening gebruiken, maar toch. Dan schreeuwt zusje nummer 3 dat ze haar mond moet houden. Het gezang verstomt en sterft weg. Iedereen houdt van Thirza. Dat heeft ze vandaag ook weer ondervonden. Ondanks venijnig geschreeuw en geblaat. Ik kan onmogelijk ontkennen dat het een geweldig kind is.
Morgen ga ik op vakantie. Twee weken. Veertien dagen. - ondertussen pak ik even mijn telefoon erbij om het aantal uren, minuten en seconden uit te rekenen. Ik kom uit op 336 uur, 20160 minuten en 1209600 seconden. In een huisje in Frankrijk. Met mijn familie. En ondanks het feit  dat ik meer dan vaak ruzie maak met deze mensen heb ik er aardig veel zin in. Nu nog hopen op mooi weer. Ik keek pas op weeronline, typte ( typete ? ziet er lelijk uit trouwens) Normandië in en vond het weerkaartje voor 2 weken. Een overdosis van  regendruppeltjes vertoonde zich op mijn scherm en om een pessimistische bui te voorkomen heb ik het maar weggeklikt. Ik ga hard hopen dat deze regendruppeltjes niet erg van toepassing zullen zijn. 
Eigenlijk moet ik een redelijk lang verhaal schrijven om de grote leegte van de afgelopen tijd, en de komende afwezigheid te compenseren. Inspiratie is op zulke momenten altijd erg welkom. Helaas laat die zich meer dan vaak afweten.
Ik speel met een klein flesje whisky dat hier op het bureau ligt. Even terzijde, dit is het bureau van mijn vader, en het flesje ligt, slingert en staat hier voor de sier. Ik vraag me af wat er gebeurt als ik 'm openmaak en opdrink. 40% alcohol. Aardig veel. Ik hou het maar bij afvragen, dit moment lijkt me niet geschikt om uit te vinden wat die veertig procent met mij zou doen. Niet veel goeds denk ik zo. Mijn concentratie ligt ook weer ver beneden het dieptepunt. Na elke zin grijp ik vriend telefoon, leg hem vervolgens weer terug en kijk naar m'n scherm. Om vervolgens weer telefoon te pakken omdat een nieuwe zin bedenken momenteel blijkbaar iets te veel gevraagd is. 
Mijn mond doet pijn. Wéér was ik maandag de uitverkorene die bij de ortho mocht genieten van mevrouw stagiair. Misschien is ze helemaal geen stagiair, maar gewoon een volwaardig afgestudeerde orthodontist maar dat scheelt me vrij weinig. In mijn ogen is ze een stagiair. Al gaat het wel steeds wat beter, en verhalen over ontlasting van bacteriën op tanden genaamd tandplak bleven ook uit. Er zit heuse vooruitgang in.
Maar dat neemt allemaal niet weg dat alle draden in mijn mond akelig strak gespannen zijn en dat enige zeurende pijn met zich meebrengt. 
 De ortho zit in Veenendaal, dus om tien minuten in mijn mond te laten kijken fietste ik drie kwartier heen, en weer terug. Ik was veel te vroeg in Veenendaal en besloot het dorp in te lopen en mijn kooplust níet te trotseren. Ik kwam aan bij de ortho met een tas vol shirtjes wat me weer enigszins het gevoel gaf dat ik niet voor niets dat hele eind had gefietst.
 Gisteren genoot ik een zeer heerlijke dag. Het fietsen van de toeristische route door Ede, en de hele middag zwemmen compenseerde mijn eetgedrag gelukkig. Tot nu toe heb ik alleen nog maar dingen met vrienden uitgevoerd. Ik heb alles wat ik gedaan heb opgeschreven in mijn boekje waarin ik alles opschrijf wat  me enigszins nuttig lijkt. Kwam tot de conclusie dat de staat van mijn geheugen in de vakantie toch wel iets minder is. Maar ik wil onthouden wat ik heb gedaan, dus na enig graafwerk stond toch alles op papier.
Ik voel me genoodzaakt verder te schrijven, ik heb een te groot gat gecreëerd om nu al te stoppen.  Dus tussen de bedrijven door verzin ik er vrolijk hersenspinsels bij. Waargebeurde hersenspinsels , vanzelfsprekend.  Ideaal dat mijn blog 'Hersenspinsel van Anne Oevermans' heet. Nu voel ik me niet verplicht verhalen te schrijven die uit logische verbanden bestaan. Vandaar dat er in dit verhaal ook nergens logica te bekennen valt. 
Vandaag heb ik weinig uitgevoerd. En toch was het fijn. Afgezien van de auto uitzuigen, al geeft dat natuurlijk ook weer voldoening want nu hoef ik niet in een stofnest op vakantie. Twee weken op vakantie. Vertrek morgen om 7 uur- lees half acht. En ik ga even heel cliché vertellen dat ik iedereen ga missen. Nee, cliché is niet het goede woord.
 Ik zoek een  definitie van het woord cliché. Ik vind er 16. '  iets dat al zo vaak gezegd is dat het niet veel meer betekent. ' 
Ik kom tot de conclusie dat het begrip cliché in dit geval totáál misplaatst is. Vrienden betekenen alles. En ik ga ze missen , deze 2 weken, 14 dagen, 336 uren, 20160 minuten en 1209600 seconden.