woensdag 12 juni 2013

'T SPUITGAT - COLUMN 'INSPIRATIEVERLIES'

Column

Inspiratieverlies

Ik open Word. Met het plan  dat er over een klein uurtje een mooie column is geproduceerd. Na de eerste 5 regels gaat mijn hand al naar de deleteknop. Uit frustratie pak ik mijn telefoon , die naast me ligt, en kijk of er de laatste vijf minuten toevallig mensen zijn geweest die enige interesse in me hebben getoond. Het antwoord is nee, en de frustratie stijgt.
Ik begin een nieuwe schrijfpoging. Maar na 5 nieuwe regels lijkt de deleteknop opnieuw de beste oplossing, en grijpt mijn hand automatisch weer mijn telefoon. Om de inspiratieloze tijd te doden. Want ja, inspiratie is ver te zoeken. Dat is mijn probleem. Mijn inspiratiegehalte daalt langzaam, sinds  ik een telefoon met internet heb. Merkwaardig. Of toch niet. Misschien is dat wel het gevaar van de smartphone : inspiratieverlies.  Waarom zou je boeken lezen als je de hele dag door facebookstatussen en whatsappverhalen leest. Waarom zou je creatieve uitspattingen uiten op papier als je draw something kunt spelen. Waarom zou je bordspelletjes spelen als je je veel beter kunt uitleven op je telefoon?
Op de basisschool reed ik elke week naar de bieb, terwijl ik nu na elke drie weken mijn boeken verleng omdat ze én nog niet uit zijn én omdat naar de bieb fietsen ook weer zo veel tijd kost. 5 minuten heen, en 5 minuten terug. Terwijl mijn hele huis vol boeken staat, mijn vader aan de lopende band boeken leest en mij ook keer op keer duidelijk maakt dat lezen toch wel echt héél belangrijk is in het leven en dat die telefoon eigenlijk gewoon uit moet. Intenties om te lezen zijn er ook wel. Maar het uitvoeren van dit idee blijkt moeilijk.
 Telkens na zo’n drie regels schrijven kijk ik naar buiten. Zoek naar inspiratie in de blaadjes voor het raam. In het witte stukje lucht dat ik kan zien. Ze geven geen antwoord. 
Het gemiddelde boek in de studeerkamer, waar ik mijn verhaaltje schrijf, bevat zo’n 300 bladzijdes. Waar haalt iemand óóit de inspiratie, motivatie en tijd vandaan om zoiets te schrijven (en lezen). Weer leidt mijn telefoon me af en kijk ik of facebook nog interessante dingen te melden heeft. Opnieuw is het antwoord nee.

Pas las ik in de zaterdagbijlage van de Trouw – ja, die lees ik dan nog wel – dat er een nieuw soort telefoon is. Het lijkt net een rekenmachine. Klein schermpje, toetsen met cijfertjes. Het enige wat hij kan is bellen. Misschien moet ik ook maar zo’n ding gaan aanschaffen.