dinsdag 18 juni 2013

Avondlijke hersenspinsels.

Slapen met dit weer is gewoonweg onmogelijk. Eigenlijk heb ik het nog niet eens geprobeerd en is dit maar vroegtijdig gejammer. Maar ik weet bijna zeker dat, al zou ik het wel proberen, ik tot de conclusie zou komen dat slapen in deze omstandigheden enigszins onmogelijk is.
Enerzijds zou ik dat als vervelend kunnen opvatten. Maar er verschijnt nu wel weer een verhaal op mijn blogje dus heeft deze hitte toch nog iets goeds teweeggebracht. Eigenlijk ben ik juist blij dat Nederland nu eindelijk eens stopt met het produceren van regen , kou en andere eigenaardigheden die totaal niet passen bij deze tijd van het jaar. Dus ik zou niet moeten klagen over een ietwat verstoorde nachtrust. Alsof mijn nachtrust normaalgesproken wel lang is en er voor zorgt dat ik de volgende dag uitgeslapen de dag doorbreng.
Hoe later het wordt hoe meer mijn hersenen het laten afweten. Bij steeds meer woorden krijg ik het idee dat ik ze totaal fout opschrijf. Mijn vriend van Dale steunt me gelukkig in voor- en vooral tegenspoed.
Misschien is dat alles wel een teken dat ik moet stoppen met schrijven voor vandaag en een poging tot slapen moet gaan ondernemen.
Eens zien of dat lukt. Goedenacht.

woensdag 12 juni 2013

Blogger heeft een tijdje terug weer de appverwijderdood genoten, maar op een of andere manier blijft hersenspinsels delen leuk en was de aantrekkingskracht van vriend playstore onweerstaanbaar en heb ik mijn mobiele geheugen weer met 2 ennogiets MB verrijkt. Inmiddels is mijn allereerste column ook geproduceerd , wat best goed voelt eerlijk gezegd.

Vandaag zat ik op een examenfeestje van iemand die net 18 dagen eerder ter wereld kwam dan ik. Zij is klaar met school, ik zit net op de helft. Je zou het frustrerend kunnen noemen. Ik kijk even tussendoor naar de cijfers rechts boven in mijn schermpje en ze vertellen me dat het tien over half twaalf is en mijn wekker lacht me uit om het feit dat hij morgen om 6 uur me met z'n geschreeuw wakker zal maken. Maar ik lach vrolijk terug omdat ik weet dat ik al een halfjaar met chronisch slaapgebrek m'n dagen doorkom en dat zal morgen zeker niet anders zijn.
Al denkt mijn moeder daar een beetje anders over. Ze is bang dat ik op een gegeven moment instort. Tragisch. 'Meisje 15 ingestort door slaapgebrek'
Zover komt het vast niet. En als het wel het geval is geeft dat me nog meer stof tot schrijven. Positief blijven is heel belangrijk in het leven.
Nachtrust trouwens ook.

Verbanden zijn er eigenlijk niet in het verhaal van vandaag. Excuses.
Maar hersenspinsels zijn in mijn geval per definitie onsamenhangend en verbanden zijn meestal ook nergens te bespeuren. Vriend Blog is gewoon mijn uitlaatklep.
Nu moet ik echt slapen. Goedenacht.

'T SPUITGAT - COLUMN 'INSPIRATIEVERLIES'

Column

Inspiratieverlies

Ik open Word. Met het plan  dat er over een klein uurtje een mooie column is geproduceerd. Na de eerste 5 regels gaat mijn hand al naar de deleteknop. Uit frustratie pak ik mijn telefoon , die naast me ligt, en kijk of er de laatste vijf minuten toevallig mensen zijn geweest die enige interesse in me hebben getoond. Het antwoord is nee, en de frustratie stijgt.
Ik begin een nieuwe schrijfpoging. Maar na 5 nieuwe regels lijkt de deleteknop opnieuw de beste oplossing, en grijpt mijn hand automatisch weer mijn telefoon. Om de inspiratieloze tijd te doden. Want ja, inspiratie is ver te zoeken. Dat is mijn probleem. Mijn inspiratiegehalte daalt langzaam, sinds  ik een telefoon met internet heb. Merkwaardig. Of toch niet. Misschien is dat wel het gevaar van de smartphone : inspiratieverlies.  Waarom zou je boeken lezen als je de hele dag door facebookstatussen en whatsappverhalen leest. Waarom zou je creatieve uitspattingen uiten op papier als je draw something kunt spelen. Waarom zou je bordspelletjes spelen als je je veel beter kunt uitleven op je telefoon?
Op de basisschool reed ik elke week naar de bieb, terwijl ik nu na elke drie weken mijn boeken verleng omdat ze én nog niet uit zijn én omdat naar de bieb fietsen ook weer zo veel tijd kost. 5 minuten heen, en 5 minuten terug. Terwijl mijn hele huis vol boeken staat, mijn vader aan de lopende band boeken leest en mij ook keer op keer duidelijk maakt dat lezen toch wel echt héél belangrijk is in het leven en dat die telefoon eigenlijk gewoon uit moet. Intenties om te lezen zijn er ook wel. Maar het uitvoeren van dit idee blijkt moeilijk.
 Telkens na zo’n drie regels schrijven kijk ik naar buiten. Zoek naar inspiratie in de blaadjes voor het raam. In het witte stukje lucht dat ik kan zien. Ze geven geen antwoord. 
Het gemiddelde boek in de studeerkamer, waar ik mijn verhaaltje schrijf, bevat zo’n 300 bladzijdes. Waar haalt iemand óóit de inspiratie, motivatie en tijd vandaan om zoiets te schrijven (en lezen). Weer leidt mijn telefoon me af en kijk ik of facebook nog interessante dingen te melden heeft. Opnieuw is het antwoord nee.

Pas las ik in de zaterdagbijlage van de Trouw – ja, die lees ik dan nog wel – dat er een nieuw soort telefoon is. Het lijkt net een rekenmachine. Klein schermpje, toetsen met cijfertjes. Het enige wat hij kan is bellen. Misschien moet ik ook maar zo’n ding gaan aanschaffen.