dinsdag 23 april 2013

Ik lag in de orthostoel, met een vrouwenhoofd boven me en handen in mijn mond. Het was zo'n vrouwtje dat net van de beugelschool afkwam, al deed ze het al heel wat sneller dan de vorige keer. Jaja ik ben het proefkonijn voor net afgestudeerden.
Opeens vroeg ze of ik mijn tandenborstel bij me had. Nouja, ze zei gewoon borstel, dus mijn eerste gedachte was ; ochja, mn haarborste; jahoor die heb ik bij me. En toen ;  wat is er mis met mijn haar?
Ik boog me voorover naar mijn tas en bedacht me dat ze vast een tándenborstel bedoelde. Dat lag wat meer voor de hand, bij de ortho.
Ik ging weer op de stoel liggen, legde mijn tandenborstel op een plankje en ik vroeg of dat nieuw was, je tandenborstel tevoorschijnhalen. De orthomevrouw zei dat mn tanden een beetje vies waren. Pijnlijk.
Op een gegeven moment gaf ze me een spiegeltje en ging ze me precies uitleggen hoe ik moest poesten. Wat niet nieuw was natuurlijk, maargoed met een paar keer 'jaja , ja , mm mm' er tussen door kwam ik vast heel geinteresseerd over.  Vervolgens roste ze pittig hard over mijn tandvlees aan de onderkant, want ja dat was ook weer ontstoken volgens haar... ( ik moet blijkbaar 6 minuten poetsen in plaats van 2, oeps)
Even daarna begon ze weer te praten :
'Anne weet je wat tandplak is ?'
 'mm nee niet echt..'
'Weet je wel wat bacteriën zijn?'
 'Ja' ---- IK BEN 15 EN IK DOE VWO JA :O ( dit zei ik vanzelfsprekend niet hardop)
'Want ja dat leer ik aaaaallemaal op mijn studie enzo en dat tandplak op je tanden is het plas van die bacteriën en daarom is het geel.'
' o '

Wat een leerzame tijd was het daar op die tandartsstoel. Ik poetste mijn tanden altijd 2 keer per dag, maar nu ben ik genoodzaakt mijn schema om te gooien zodat ze de volgende keer niks meer kunnen aanmerken op mijn tandjes.

En nu ga ik echt verder met mijn debat. Anders komt het niet goed.
Ik werd erop geattendeerd dat mijn blog een beetje dood aan het gaan was/is. Hier gaan we even verandering in brengen. Althans, poging tot, zoals zovaak (: Maargoed, vandaag weer wat hersenspinsels in ieder geval. 
Morgen heb ik een debat. Of ik voor of tegen moet zijn is nog onbekend dus moet ik nu nog even veel informatie van beide kanten gaan vergaren. Je moet het samen doen, maar contact met elkaar over wat je gevonden hebt is natuurlijk ten strengste verboden. Op en elkaar inspelen is niet leuk. Sommige mensen uit mijn klas denken (hopen) precies te weten wat de ander gaat zeggen, dus passen ze daar hun hele verhaal op aan. Maargoed, als de ander dan ook maar één ding zegt wat niet in de planning stond ben je verslagen.
Dus dát ga ik niet doen. Ik ga zorgen dat ik morgen win. Met mijn sprekersgave. (Elke dag heb ik een eigendunkmoment nogdig, anders kom ik de dag niet door.)
In ieder geval ga ik proberen te winnen. En als ik win, is mijn cijfer zelfs een punt hoger dan die van mijn tegenstander en dat is mijn drijfveer ;p

donderdag 18 april 2013

Ik heb vreemde hersenen. Alles wat ik er met lichtelijk veel inspanning instop voor school komt er zo nu en dan, of vaker, niet optimaal uit. Maar gaan we het hebben over de mensen op school die ik niet ken maar toch ook weer wel, of over kleine dingetjes die gebeurd zijn  maar blijkbaar op mij heel veel indruk hebben gemaakt, dan weet ik alles. Misschien moet ik me wat meer gaan richten op mn schoolwerk, en minder op mensen. Ik weet bij voorbaat al dat het gaat mislukken, maar het opschrijven geeft me toch nog enigszins het gevoel dat ik er in iedergeval íets aan zou willen doen. Misschien moet ik gewoon geen journalist worden, maar een psychologisch schrijver die mensen observeert, om het vervolgens in een boekje op te schrijven, uit te geven, en hard hopen dat mensen het gaan lezen. Ik vraag me alleen af of dat zou kunnen, en bovendien heb ik het geduld niet om een boek te schrijven. Dan zou ik eigenlijk nu moeten beginnen en 10 jaar lang teksten schrijven om het daarna samen te voegen tot één geheel. Gewoon schrijven als ik er zin in heb, dat werkt beter in mijn geval. Voorlopig moet ik eerst maar over zien te gaan. Klinkt dramatisch, maar ik sta geen enkel tekort dus ik verwacht niet dat ik blijf zitten. Al haal ik de laatste tijd wel verdacht veel zesjes. Een hele gele waas op mijn cijferlijst. Huh geel ? ja geel. Mijn hersenen doen rare dingen. Ik associeer cijfers met kleuren. 1 is wit. 2 is blauw. 3 is huidskleurig roze. 4 is rood. 5 is groen. 6 is geel. 7 is oranjebruin. 8 is donderroze. 9 is donkerpaars. 10 is zwart.
Hetzelfde probleem heb ik met de dagen; maandag is geel. Dinsdag is oranje. Woensdag is roze. Donderdag is een mengseltje van blauw en groen. Vrijdag is donkerblauw. En zaterdag en zondag zijn wit.
Ik zei het, ik heb vreemde hersenen.

woensdag 17 april 2013

Ik heb weer motivatie voor school, voor pianospelen, voor huiswerk maken en minder chocola eten. Chocola eten staat wel als laatst, maar is zeker niet onbelangrijk (lees ; het belangrijkst) Ik teer al anderhalve week op fruitkoekjes, behalve in het weekend maar dat terzijde, wat ik aardig knap vind van mezelf, aangezien de hoeveelheden die ik normaal naar binnen werkte niet gering waren. Maar om terug te komen op die motivatie, het dagelijkse blogidee ga ik ook voort zetten. In iedergeval, een poging tot. Maar dit lukt me nu ook al twee dagen dus ik ben op dreef. Terwijl ik mijn hersenspinsels opschrijf drink ik aan de lopende band C1000 yoki ( joki, yoky, joky, jokydrink ?)  wat echt een briljante dorstverminderaar is. Volgens mij is het alleen totaal niet gezond ( misschien alleen dat kleine beetje melk..) dus past dit niet zo goed in mijn plattebuikplan. Het plattebuikplan houdt in dat ik ga proberen een bikinibuik te kweken, al is dit al de 5e, 6e of 7e poging maar dat doet er niet toe. Het gaat om het idee, en tot nu toe werkt het idee best goed. Nu nog wachten op de zichtbare resultaten. Hierbij besluit ik voor nu mijn dagelijkse online hersenkronkels.

dinsdag 16 april 2013

Dit gaf mij hoop voor de toekomst. Alleen moet ik dat 'actief' in mijn geval wat meer gaan toepassen, en wie weet...

Heel mooi boek trouwens, een aanrader!

Ik heb nu ook de bloggerapp op mijn telefoon. De vraag is hoelang hij erop blijft staan, aangezien mijn interne geheugen aanzienlijk vol begint te raken en er af en toe - met pijn in mijn hart- wat appjes verwijderd moeten worden. Blogger is dat al meerdere malen overkomen, helaas.  Voor de verandering wat minder hersenspinsels dan normaal, want mijn geliefde moeder blert dat het al achterlijk laat is en het hoog tijd is uit de badkamer te vertrekken. (waar ik momenteel dus verblijf en blogjes verzin) Ik ga dus gehoorzaam doen en stoppen voor vandaag en slapen. Toch fijn om enkele hersenspinseltjes met jullie te delen, mijn waarde bloglezers (: