zondag 27 oktober 2013

Twee dagen zijn voorbij gegaan. En persoonlijk vind ik dat al een hele vooruitgang ten opzichte van zevenenzeventig. (als ik het getal voluit schrijf ziet het er wat imposanter uit, maar of dat in dit geval nu in mijn voordeel is..)
Vandaag is papa jarig. Achtenveertig jaren wandelt hij al rond op deze aardbol, drie keer zo lang als ik. 
Ik zal niet zeggen dat het oud is, want ook al heerst er geen censuur wat blogverhalen  betreft, als pa mijn verhaaltje leest en hij ziet dat hij als oud wordt bestempeld, zal dat heel wat vurige discussies opleveren aan tafel.
Hier uit moet je dus ook níet concluderen dat ik pa oud vind en dat subtiel verwerk in zinnen die zogenaamd het tegenovergestelde beweren.

Het feit dat morgen mijn wekker me weer wekt - terwijl ik mijn zin formuleer bedenk ik even dat wekker wel een heel logisch woord is voor een apparaat dat je wekt, nog nooit goed over nagedacht, tot nu, en ik vind het fascinerend. Dat zoiets iets simpels je soms pas opvalt na zestien jaar.- maakt me een beetje neerslachtig.
Morgen gaat het stormen wordt overal verteld.
Maar zo barmhartig dat School ons morgen om die reden vrij geeft is School niet. Was het maar zo'n feest. 
Plus we moeten nog Franse filmpjes bouwen.
Plus ik moet mijn slaapgedrag echt drastisch gaan veranderen.
Plus mijn tegenzin is enorm groot. Meer dan enorm.
Dit alles bij elkaar opgeteld maakt me nog neerslachtiger dan ik al was met alleen het idee van die wekkende wekker in mijn hoofd.
Wekkende wekker. Dubbelop.

Ik blijf maar in mijn ogen wrijven. Sinds drie of vier weken zitten er lenzen in. Alles is scherp, die eerste dagen was de wereld zo prachtig. Nog steeds. 
Minpuntje is dat het voelt alsof er vliegjes in je ogen aan het stoeien zijn, nu is het bij mij zo dat het vliegje al bijna uitgeschakeld is, maar soms nog wat stuiptrekt, wat mij eeuwig doet wrijven in mijn ogen. 
Pas was het zo dramatisch dat Lens helemaal boven op mijn oog op het oogwit lag, keek ik recht vooruit zag ik Lens helemaal niet meer. ( in de spiegel)
Ik werd chagrijnig. Daarna boos. Toen woedend.
Als een bezetene prikte ik onophoudelijk met mijn blauwe zuignapje in en op mijn oog. Na een kwartier geprik, gepor en getraan zat mijn Lensje daar, op het blauwe zuignapje. Opgelucht stopte ik 'm vlug in het doosje.
Waar hij de komende tijd heerlijk mocht vertoeven. 
Ogen hebben ook rust nodig zei de brillenman. 

vrijdag 25 oktober 2013

'Hier moet je echt een blogverhaal aan wijden.' 
Dat is wat Daan bij elk voorval zegt.
'Ja goed idee.'
Dat is wat ik bij elk voorval antwoord.

Maar toch staart de datum boven mijn laatste verhaal me boos grijnzend aan. 9 augustus 2013. 
Ik kom tot de pijnlijke conclusie dat het zevenenzeventig dagen geleden is dat ik mijn luiheid aan de kant heb gezet en een paar hersenspinsels op internet heb gedeponeerd. 
En dat terwijl ik op mijn droomschets bij Beeldende Vorming een  vrolijk gezinnetje heb getekend én een close-up van een krant in de brievenbus, waar een grote kop op prijkte 'BLOGGER DOORGEBROKEN'.
Ik kan mezelf niet eens volwaardige blogger noemen, laat staan dat doorbreken een mogelijkheid is. 

Achterop het boek 'Gered door een meisje' stond dat de schrijfster een jong meisje uit Australië was, en dat ze ontdekt was door een uitgever omdat ze actief blogverhaaltjes schreef op internet. Dat gaf me een beetje hoop. Maar ik denk dat zij iets meer discipline bezit dan ik op het moment.
'Iets met Nederlands, iets met taal, schrijven vind ik leuk. Journalist misschien.' is mijn antwoord als mensen vragen wat ik later worden wil. 
Maar de dagen dat mijn inspiratie nul is zijn ontelbaar. Luiheid overheerst ook altijd. Schoolkrantartikelen schrijf ik twee dagen van te voren, zonder ook maar een plan van aanpak te hebben bedacht. 
Ik kijk naar de zee van boeken om me heen, de onoverzichtelijke stapels boeken, papiertjes en krantenknipsels op papa's bureau. 
Dan schreeuwt Thirza vanuit de wc 'IK HEB EEN POEPIE GEDAAN'.  Ze heeft het al drie keer herhaalt. Ik heb al drie keer terug gebruld dat ik kom.
Ik ga Thirza even redden. 

'Hallo mevrouw Spin' 
Mevrouw Spin zegt helaas niets terug. Misschien hoort ze het niet eens.
Terwijl ik Thirza schoonmaak kijkt ze omhoog. Hoog in een hoekje bij het plafond zit een spin. Ze is dik en bruin en vertoeft al meer dan drie dagen in het hoekje. 
Thirza kijkt naar beneden, 'Dat is haar holletje' ze wijst op ergens achter de prullenbak. 

Over Thirza Oevermans zou je een heel boek kunnen schrijven. Misschien dat ik dat gewoon moet doen. Gewoon om te laten zien dat ik best meer kan schrijven dan een blogverhaaltje eens in de zevenenzeventig dagen. 

vrijdag 9 augustus 2013

Ik zit op mijn bed. Met een laptop op schoot. Deze houding houd ik al een groot deel van de middag vol.
Eigenlijk wacht ik op de kranten, die rond dit tijdstip al lang gebracht horen te zijn. Ik neem voor twee weken de wijk van een vriend over. Mijn adres is keurig netjes doorgegeven.  Maar Ganzerik 28 ligt natuurlijk op een onvindbare plaats, meerdere mensen hebben moeite met het vinden van mijn huis. Maar met al de moderne mogelijkheden van dit tijdperk zoals de tomtom, en de door de familie Oevermans gebruikte ouderwetse hulpmiddelen uit de vorige eeuw voor het zoeken van de weg genaamd 'de kaart', zou het toch enigszins mogelijk moeten zijn mijn hoekhuisje te vinden.
Misschien genieten die mensen momenteel ook wel van  hun - in hun geval onverdiende- vakantie.
Het scheelt dat ik me vandaag al nuttig heb gemaakt door middel van schoonmaken. Dan heb ik in ieder geval nog iets gedaan vandaag waar iemand wat aan had.
Vanavond ben ik zowaar bijna verplicht mee te gaan naar een openlucht concert van een jeugdorkest in Ede. Is goed voor mijn algemene culturele ontwikkeling, werd mij verteld. Ik geloof mijn moeder op haar woord, vanzelfsprekend.
Ik kijk er dan ook erg naar uit.
Na elke zin gaat mijn hand , zoals gewoonlijk, naar mijn telefoon. Ik maak met mijn vinger voor de ( ja de hoeveelste keer zou het zijn, 20.000? - ruim 365 dagen bezit ik mijn telefoon momenteel, zo'n 40 keer  per dag ontgrendel ik mijn telefoon, meer kan ook) twintigduizendste keer mijn ontgrendelfiguurtje. Die is al een jaar hetzelfde.
Het is een tik geworden.
Ik had een heerlijke spotifyafspeellijst aanstaan genaamd 'Chill out'. Alleen dan verpest een fantareclame het  fijne ontspanningsgevoel weer. Ja dat zijn de dingen die mij storen op een dag als deze.
Eigenlijk mogen die kranten best nog even wachten. De combinatie van bed, laptop en muziek is bijzonder fijn.

vrijdag 19 juli 2013

Terwijl ik schrijf hoor ik het gezang van Thirza door het raam. Ik sta op, loop naar de deur en kijk waar het vandaan komt. Thriza staat vol vuur met een voor mij niet te herkennen voorwerp (heeft iets weg van een barbie) in de struiken van de buren te prikken, dit alles wordt ondersteund door prachtig gezang dat uit haar keeltje voortkomt. Ze kan enige oefening gebruiken, maar toch. Dan schreeuwt zusje nummer 3 dat ze haar mond moet houden. Het gezang verstomt en sterft weg. Iedereen houdt van Thirza. Dat heeft ze vandaag ook weer ondervonden. Ondanks venijnig geschreeuw en geblaat. Ik kan onmogelijk ontkennen dat het een geweldig kind is.
Morgen ga ik op vakantie. Twee weken. Veertien dagen. - ondertussen pak ik even mijn telefoon erbij om het aantal uren, minuten en seconden uit te rekenen. Ik kom uit op 336 uur, 20160 minuten en 1209600 seconden. In een huisje in Frankrijk. Met mijn familie. En ondanks het feit  dat ik meer dan vaak ruzie maak met deze mensen heb ik er aardig veel zin in. Nu nog hopen op mooi weer. Ik keek pas op weeronline, typte ( typete ? ziet er lelijk uit trouwens) Normandië in en vond het weerkaartje voor 2 weken. Een overdosis van  regendruppeltjes vertoonde zich op mijn scherm en om een pessimistische bui te voorkomen heb ik het maar weggeklikt. Ik ga hard hopen dat deze regendruppeltjes niet erg van toepassing zullen zijn. 
Eigenlijk moet ik een redelijk lang verhaal schrijven om de grote leegte van de afgelopen tijd, en de komende afwezigheid te compenseren. Inspiratie is op zulke momenten altijd erg welkom. Helaas laat die zich meer dan vaak afweten.
Ik speel met een klein flesje whisky dat hier op het bureau ligt. Even terzijde, dit is het bureau van mijn vader, en het flesje ligt, slingert en staat hier voor de sier. Ik vraag me af wat er gebeurt als ik 'm openmaak en opdrink. 40% alcohol. Aardig veel. Ik hou het maar bij afvragen, dit moment lijkt me niet geschikt om uit te vinden wat die veertig procent met mij zou doen. Niet veel goeds denk ik zo. Mijn concentratie ligt ook weer ver beneden het dieptepunt. Na elke zin grijp ik vriend telefoon, leg hem vervolgens weer terug en kijk naar m'n scherm. Om vervolgens weer telefoon te pakken omdat een nieuwe zin bedenken momenteel blijkbaar iets te veel gevraagd is. 
Mijn mond doet pijn. Wéér was ik maandag de uitverkorene die bij de ortho mocht genieten van mevrouw stagiair. Misschien is ze helemaal geen stagiair, maar gewoon een volwaardig afgestudeerde orthodontist maar dat scheelt me vrij weinig. In mijn ogen is ze een stagiair. Al gaat het wel steeds wat beter, en verhalen over ontlasting van bacteriën op tanden genaamd tandplak bleven ook uit. Er zit heuse vooruitgang in.
Maar dat neemt allemaal niet weg dat alle draden in mijn mond akelig strak gespannen zijn en dat enige zeurende pijn met zich meebrengt. 
 De ortho zit in Veenendaal, dus om tien minuten in mijn mond te laten kijken fietste ik drie kwartier heen, en weer terug. Ik was veel te vroeg in Veenendaal en besloot het dorp in te lopen en mijn kooplust níet te trotseren. Ik kwam aan bij de ortho met een tas vol shirtjes wat me weer enigszins het gevoel gaf dat ik niet voor niets dat hele eind had gefietst.
 Gisteren genoot ik een zeer heerlijke dag. Het fietsen van de toeristische route door Ede, en de hele middag zwemmen compenseerde mijn eetgedrag gelukkig. Tot nu toe heb ik alleen nog maar dingen met vrienden uitgevoerd. Ik heb alles wat ik gedaan heb opgeschreven in mijn boekje waarin ik alles opschrijf wat  me enigszins nuttig lijkt. Kwam tot de conclusie dat de staat van mijn geheugen in de vakantie toch wel iets minder is. Maar ik wil onthouden wat ik heb gedaan, dus na enig graafwerk stond toch alles op papier.
Ik voel me genoodzaakt verder te schrijven, ik heb een te groot gat gecreëerd om nu al te stoppen.  Dus tussen de bedrijven door verzin ik er vrolijk hersenspinsels bij. Waargebeurde hersenspinsels , vanzelfsprekend.  Ideaal dat mijn blog 'Hersenspinsel van Anne Oevermans' heet. Nu voel ik me niet verplicht verhalen te schrijven die uit logische verbanden bestaan. Vandaar dat er in dit verhaal ook nergens logica te bekennen valt. 
Vandaag heb ik weinig uitgevoerd. En toch was het fijn. Afgezien van de auto uitzuigen, al geeft dat natuurlijk ook weer voldoening want nu hoef ik niet in een stofnest op vakantie. Twee weken op vakantie. Vertrek morgen om 7 uur- lees half acht. En ik ga even heel cliché vertellen dat ik iedereen ga missen. Nee, cliché is niet het goede woord.
 Ik zoek een  definitie van het woord cliché. Ik vind er 16. '  iets dat al zo vaak gezegd is dat het niet veel meer betekent. ' 
Ik kom tot de conclusie dat het begrip cliché in dit geval totáál misplaatst is. Vrienden betekenen alles. En ik ga ze missen , deze 2 weken, 14 dagen, 336 uren, 20160 minuten en 1209600 seconden.

dinsdag 18 juni 2013

Avondlijke hersenspinsels.

Slapen met dit weer is gewoonweg onmogelijk. Eigenlijk heb ik het nog niet eens geprobeerd en is dit maar vroegtijdig gejammer. Maar ik weet bijna zeker dat, al zou ik het wel proberen, ik tot de conclusie zou komen dat slapen in deze omstandigheden enigszins onmogelijk is.
Enerzijds zou ik dat als vervelend kunnen opvatten. Maar er verschijnt nu wel weer een verhaal op mijn blogje dus heeft deze hitte toch nog iets goeds teweeggebracht. Eigenlijk ben ik juist blij dat Nederland nu eindelijk eens stopt met het produceren van regen , kou en andere eigenaardigheden die totaal niet passen bij deze tijd van het jaar. Dus ik zou niet moeten klagen over een ietwat verstoorde nachtrust. Alsof mijn nachtrust normaalgesproken wel lang is en er voor zorgt dat ik de volgende dag uitgeslapen de dag doorbreng.
Hoe later het wordt hoe meer mijn hersenen het laten afweten. Bij steeds meer woorden krijg ik het idee dat ik ze totaal fout opschrijf. Mijn vriend van Dale steunt me gelukkig in voor- en vooral tegenspoed.
Misschien is dat alles wel een teken dat ik moet stoppen met schrijven voor vandaag en een poging tot slapen moet gaan ondernemen.
Eens zien of dat lukt. Goedenacht.

woensdag 12 juni 2013

Blogger heeft een tijdje terug weer de appverwijderdood genoten, maar op een of andere manier blijft hersenspinsels delen leuk en was de aantrekkingskracht van vriend playstore onweerstaanbaar en heb ik mijn mobiele geheugen weer met 2 ennogiets MB verrijkt. Inmiddels is mijn allereerste column ook geproduceerd , wat best goed voelt eerlijk gezegd.

Vandaag zat ik op een examenfeestje van iemand die net 18 dagen eerder ter wereld kwam dan ik. Zij is klaar met school, ik zit net op de helft. Je zou het frustrerend kunnen noemen. Ik kijk even tussendoor naar de cijfers rechts boven in mijn schermpje en ze vertellen me dat het tien over half twaalf is en mijn wekker lacht me uit om het feit dat hij morgen om 6 uur me met z'n geschreeuw wakker zal maken. Maar ik lach vrolijk terug omdat ik weet dat ik al een halfjaar met chronisch slaapgebrek m'n dagen doorkom en dat zal morgen zeker niet anders zijn.
Al denkt mijn moeder daar een beetje anders over. Ze is bang dat ik op een gegeven moment instort. Tragisch. 'Meisje 15 ingestort door slaapgebrek'
Zover komt het vast niet. En als het wel het geval is geeft dat me nog meer stof tot schrijven. Positief blijven is heel belangrijk in het leven.
Nachtrust trouwens ook.

Verbanden zijn er eigenlijk niet in het verhaal van vandaag. Excuses.
Maar hersenspinsels zijn in mijn geval per definitie onsamenhangend en verbanden zijn meestal ook nergens te bespeuren. Vriend Blog is gewoon mijn uitlaatklep.
Nu moet ik echt slapen. Goedenacht.

'T SPUITGAT - COLUMN 'INSPIRATIEVERLIES'

Column

Inspiratieverlies

Ik open Word. Met het plan  dat er over een klein uurtje een mooie column is geproduceerd. Na de eerste 5 regels gaat mijn hand al naar de deleteknop. Uit frustratie pak ik mijn telefoon , die naast me ligt, en kijk of er de laatste vijf minuten toevallig mensen zijn geweest die enige interesse in me hebben getoond. Het antwoord is nee, en de frustratie stijgt.
Ik begin een nieuwe schrijfpoging. Maar na 5 nieuwe regels lijkt de deleteknop opnieuw de beste oplossing, en grijpt mijn hand automatisch weer mijn telefoon. Om de inspiratieloze tijd te doden. Want ja, inspiratie is ver te zoeken. Dat is mijn probleem. Mijn inspiratiegehalte daalt langzaam, sinds  ik een telefoon met internet heb. Merkwaardig. Of toch niet. Misschien is dat wel het gevaar van de smartphone : inspiratieverlies.  Waarom zou je boeken lezen als je de hele dag door facebookstatussen en whatsappverhalen leest. Waarom zou je creatieve uitspattingen uiten op papier als je draw something kunt spelen. Waarom zou je bordspelletjes spelen als je je veel beter kunt uitleven op je telefoon?
Op de basisschool reed ik elke week naar de bieb, terwijl ik nu na elke drie weken mijn boeken verleng omdat ze én nog niet uit zijn én omdat naar de bieb fietsen ook weer zo veel tijd kost. 5 minuten heen, en 5 minuten terug. Terwijl mijn hele huis vol boeken staat, mijn vader aan de lopende band boeken leest en mij ook keer op keer duidelijk maakt dat lezen toch wel echt héél belangrijk is in het leven en dat die telefoon eigenlijk gewoon uit moet. Intenties om te lezen zijn er ook wel. Maar het uitvoeren van dit idee blijkt moeilijk.
 Telkens na zo’n drie regels schrijven kijk ik naar buiten. Zoek naar inspiratie in de blaadjes voor het raam. In het witte stukje lucht dat ik kan zien. Ze geven geen antwoord. 
Het gemiddelde boek in de studeerkamer, waar ik mijn verhaaltje schrijf, bevat zo’n 300 bladzijdes. Waar haalt iemand óóit de inspiratie, motivatie en tijd vandaan om zoiets te schrijven (en lezen). Weer leidt mijn telefoon me af en kijk ik of facebook nog interessante dingen te melden heeft. Opnieuw is het antwoord nee.

Pas las ik in de zaterdagbijlage van de Trouw – ja, die lees ik dan nog wel – dat er een nieuw soort telefoon is. Het lijkt net een rekenmachine. Klein schermpje, toetsen met cijfertjes. Het enige wat hij kan is bellen. Misschien moet ik ook maar zo’n ding gaan aanschaffen. 

dinsdag 23 april 2013

Ik lag in de orthostoel, met een vrouwenhoofd boven me en handen in mijn mond. Het was zo'n vrouwtje dat net van de beugelschool afkwam, al deed ze het al heel wat sneller dan de vorige keer. Jaja ik ben het proefkonijn voor net afgestudeerden.
Opeens vroeg ze of ik mijn tandenborstel bij me had. Nouja, ze zei gewoon borstel, dus mijn eerste gedachte was ; ochja, mn haarborste; jahoor die heb ik bij me. En toen ;  wat is er mis met mijn haar?
Ik boog me voorover naar mijn tas en bedacht me dat ze vast een tándenborstel bedoelde. Dat lag wat meer voor de hand, bij de ortho.
Ik ging weer op de stoel liggen, legde mijn tandenborstel op een plankje en ik vroeg of dat nieuw was, je tandenborstel tevoorschijnhalen. De orthomevrouw zei dat mn tanden een beetje vies waren. Pijnlijk.
Op een gegeven moment gaf ze me een spiegeltje en ging ze me precies uitleggen hoe ik moest poesten. Wat niet nieuw was natuurlijk, maargoed met een paar keer 'jaja , ja , mm mm' er tussen door kwam ik vast heel geinteresseerd over.  Vervolgens roste ze pittig hard over mijn tandvlees aan de onderkant, want ja dat was ook weer ontstoken volgens haar... ( ik moet blijkbaar 6 minuten poetsen in plaats van 2, oeps)
Even daarna begon ze weer te praten :
'Anne weet je wat tandplak is ?'
 'mm nee niet echt..'
'Weet je wel wat bacteriën zijn?'
 'Ja' ---- IK BEN 15 EN IK DOE VWO JA :O ( dit zei ik vanzelfsprekend niet hardop)
'Want ja dat leer ik aaaaallemaal op mijn studie enzo en dat tandplak op je tanden is het plas van die bacteriën en daarom is het geel.'
' o '

Wat een leerzame tijd was het daar op die tandartsstoel. Ik poetste mijn tanden altijd 2 keer per dag, maar nu ben ik genoodzaakt mijn schema om te gooien zodat ze de volgende keer niks meer kunnen aanmerken op mijn tandjes.

En nu ga ik echt verder met mijn debat. Anders komt het niet goed.
Ik werd erop geattendeerd dat mijn blog een beetje dood aan het gaan was/is. Hier gaan we even verandering in brengen. Althans, poging tot, zoals zovaak (: Maargoed, vandaag weer wat hersenspinsels in ieder geval. 
Morgen heb ik een debat. Of ik voor of tegen moet zijn is nog onbekend dus moet ik nu nog even veel informatie van beide kanten gaan vergaren. Je moet het samen doen, maar contact met elkaar over wat je gevonden hebt is natuurlijk ten strengste verboden. Op en elkaar inspelen is niet leuk. Sommige mensen uit mijn klas denken (hopen) precies te weten wat de ander gaat zeggen, dus passen ze daar hun hele verhaal op aan. Maargoed, als de ander dan ook maar één ding zegt wat niet in de planning stond ben je verslagen.
Dus dát ga ik niet doen. Ik ga zorgen dat ik morgen win. Met mijn sprekersgave. (Elke dag heb ik een eigendunkmoment nogdig, anders kom ik de dag niet door.)
In ieder geval ga ik proberen te winnen. En als ik win, is mijn cijfer zelfs een punt hoger dan die van mijn tegenstander en dat is mijn drijfveer ;p

donderdag 18 april 2013

Ik heb vreemde hersenen. Alles wat ik er met lichtelijk veel inspanning instop voor school komt er zo nu en dan, of vaker, niet optimaal uit. Maar gaan we het hebben over de mensen op school die ik niet ken maar toch ook weer wel, of over kleine dingetjes die gebeurd zijn  maar blijkbaar op mij heel veel indruk hebben gemaakt, dan weet ik alles. Misschien moet ik me wat meer gaan richten op mn schoolwerk, en minder op mensen. Ik weet bij voorbaat al dat het gaat mislukken, maar het opschrijven geeft me toch nog enigszins het gevoel dat ik er in iedergeval íets aan zou willen doen. Misschien moet ik gewoon geen journalist worden, maar een psychologisch schrijver die mensen observeert, om het vervolgens in een boekje op te schrijven, uit te geven, en hard hopen dat mensen het gaan lezen. Ik vraag me alleen af of dat zou kunnen, en bovendien heb ik het geduld niet om een boek te schrijven. Dan zou ik eigenlijk nu moeten beginnen en 10 jaar lang teksten schrijven om het daarna samen te voegen tot één geheel. Gewoon schrijven als ik er zin in heb, dat werkt beter in mijn geval. Voorlopig moet ik eerst maar over zien te gaan. Klinkt dramatisch, maar ik sta geen enkel tekort dus ik verwacht niet dat ik blijf zitten. Al haal ik de laatste tijd wel verdacht veel zesjes. Een hele gele waas op mijn cijferlijst. Huh geel ? ja geel. Mijn hersenen doen rare dingen. Ik associeer cijfers met kleuren. 1 is wit. 2 is blauw. 3 is huidskleurig roze. 4 is rood. 5 is groen. 6 is geel. 7 is oranjebruin. 8 is donderroze. 9 is donkerpaars. 10 is zwart.
Hetzelfde probleem heb ik met de dagen; maandag is geel. Dinsdag is oranje. Woensdag is roze. Donderdag is een mengseltje van blauw en groen. Vrijdag is donkerblauw. En zaterdag en zondag zijn wit.
Ik zei het, ik heb vreemde hersenen.

woensdag 17 april 2013

Ik heb weer motivatie voor school, voor pianospelen, voor huiswerk maken en minder chocola eten. Chocola eten staat wel als laatst, maar is zeker niet onbelangrijk (lees ; het belangrijkst) Ik teer al anderhalve week op fruitkoekjes, behalve in het weekend maar dat terzijde, wat ik aardig knap vind van mezelf, aangezien de hoeveelheden die ik normaal naar binnen werkte niet gering waren. Maar om terug te komen op die motivatie, het dagelijkse blogidee ga ik ook voort zetten. In iedergeval, een poging tot. Maar dit lukt me nu ook al twee dagen dus ik ben op dreef. Terwijl ik mijn hersenspinsels opschrijf drink ik aan de lopende band C1000 yoki ( joki, yoky, joky, jokydrink ?)  wat echt een briljante dorstverminderaar is. Volgens mij is het alleen totaal niet gezond ( misschien alleen dat kleine beetje melk..) dus past dit niet zo goed in mijn plattebuikplan. Het plattebuikplan houdt in dat ik ga proberen een bikinibuik te kweken, al is dit al de 5e, 6e of 7e poging maar dat doet er niet toe. Het gaat om het idee, en tot nu toe werkt het idee best goed. Nu nog wachten op de zichtbare resultaten. Hierbij besluit ik voor nu mijn dagelijkse online hersenkronkels.

dinsdag 16 april 2013

Dit gaf mij hoop voor de toekomst. Alleen moet ik dat 'actief' in mijn geval wat meer gaan toepassen, en wie weet...

Heel mooi boek trouwens, een aanrader!

Ik heb nu ook de bloggerapp op mijn telefoon. De vraag is hoelang hij erop blijft staan, aangezien mijn interne geheugen aanzienlijk vol begint te raken en er af en toe - met pijn in mijn hart- wat appjes verwijderd moeten worden. Blogger is dat al meerdere malen overkomen, helaas.  Voor de verandering wat minder hersenspinsels dan normaal, want mijn geliefde moeder blert dat het al achterlijk laat is en het hoog tijd is uit de badkamer te vertrekken. (waar ik momenteel dus verblijf en blogjes verzin) Ik ga dus gehoorzaam doen en stoppen voor vandaag en slapen. Toch fijn om enkele hersenspinseltjes met jullie te delen, mijn waarde bloglezers (:

zaterdag 16 maart 2013

Zaterdag. 16 maart. 9 voor half 4 's middags. En ik zit nog fijn in mijn pyjama. Te bedenken dat ik eigenlijk wel moet gaan aankleden. Omdat dat al lang gebeurt hoort te zijn om deze tijd. 'Omdat het zo hoort' bah , eigenlijk heb ik een vreselijke hekel aan dat fenomeen. Iedereen doet alles al omdat het zo hoort omdat ze  bang zijn dat ze, als ze dat níet doen, niet meer gewaardeerd worden. En soms heb ik er ook last van. Maar toch heb ik er een hekel aan. Er stond pas in een tijdschrift, van de Trouw geloof ik, dat iedereen in Nederland maar hetzelfde is. De alto's zijn een uitstervend ras aan het worden. Ik  vind het jammer. Soms zou ik wel in een Amerika willen wonen. Als je daar anders bent ben je stoer. Als je hier anders bent ben je vreemd. Al dat is wat ik in films zie. Maar alle Amerikaanse films gaan zo, dus zo onrealistisch kan het niet zijn
Misschien moet ik gewoon net doen álsof ik in Amerika woon. Misschien werkt het.


Na mijn hersenspinsels nog even een vraagje, ik krijg op mijn youtube account ( waar overigens niks opstaat) het veiligheidsmodus niet uitgeschakeld. Mensen die weten hoe dit werkt ? Meld het even en ik ben blij (:

donderdag 14 maart 2013

Ik zit hier leuk een verwerkingsopdracht voor Nederlands te maken. Nouja, poging tot een verwerkingsopdracht maken. Ik,  Anne Oevermans, die aan iedereen vertelt dat ze journalist gaat worden, heeft totaal géén idee wat ze moet doen.
Ten eerste zijn de opdrachten niet boeiend. ( lijst van 9 doodsaaie opdrachtjes waar je er zelfs zelf 1 uit mag kiezen) Ten tweede is mijn inspiratie weg. Ten derde, niks ten derde. Het komt er op neer dat ik er géén baat bij heb en als tijd verdrijf ga ik dus maar mijn vierde blogberichtje schrijven. Schandalig, 4 berichten in zo'n lange tijd. Mijn lezers die ik niet heb zijn vast al lang afgehaakt. 
Mijn eerste schoolkrant artikel is ook ingeleverd, wel met het nodige commentaar, maar toch. Ik ben redacteur. Van de schoolkrant. Met 2300 lezers. ( Lees 2300 scholieren, hoeveel er daadwerkelijk lezen zullen er vast minder zijn) Maargoed, ik ben best een beetje trots. 
Maar die verwerkingsopdracht moet wel af. Ik ga hopen op inspiratie, maar ik gok dat die nog lang op zich laat wachten. 
 

dinsdag 19 februari 2013

Nog steeds géén idee hoe ik leden zou moeten krijgen. dus bericht nummer 3 voor mezelf komt er aan, het wordt steeds leuker, wat een feest. Inmiddels ben ik aan het genieten van mn vakantie. Vandaag naar de film 'ushi must marry' niet dat ik er goede dingen over gelezen heb, maar toch. Ik heb er wel zin in (:
Ik heb op google wanhopig zitten zoeken naar ' HOE MOET IK LEDEN KRIJGEN OP BLOGSPOT'
Het heeft niks opgeleverd, wel vond ik dat je minstens 1 keer per dag een bericht moest schrijven, omdat anders je leden (als je die al hebt ;p) echt niet terug komen naar je blogje om je verhaaltjes te lezen.
snik, dat is dus ook jammerlijk gefaald. Want mn laatste bericht was van 3 dagen geleden, uit mn hoofd. Maargoed, ik ging is bij de blogstatistieken kijken, en toen stond er dat mn blog al 15 keer bekeken was op één dag. Ik vraag me wel af of dat komt omdat ik zelf er vaak op kijk, of dat er toch echt mensen zijn die geinteresseerd zijn in mijn boeiende verhaaltjes. dus nu een oproep LEDEN GEZOCHT (;
niet dat het zin heeft, aangezien alleen ik zelf dit lees. maar toch, voor het idee.

vrijdag 15 februari 2013

Nou mijn hart vervult zich met diep gelukkige gevoelens. Want na 6 weken bloed, zweet, tranen, toetsen, huiswerk en alles wat er bij hoort ben ik héél erg aan vakantie toe. Ik heb nog steeds geen leden trouwens, en ik weet ook niet hoe ik die moet krijgen, duss, schrijf ik nog steeds verhaaltjes voor mezelf.
Op dit moment kijk ik goedetijdenslechtetijden en realiseer ik me dat ik heel blij ben dat mn leven toch wat leuker is dan de mensen daar. Want dat goede tijden kun je gerust weg laten.
Ergens knaagt het en zegt mijn iets in mijn hoofd dat het vrij zinloos is dit allemaal op internet te zetten, aangezien niemand dit leest.
ik denk maar dat ik even ga uitzoeken hoe ik leden kan krijgen, zou misschien ook wel leuk zijn.
Ik geniet momenteel trouwens al intens van de vakantie. En ik had een 9 voor Nederlands.
oke, ik praat wartaal en van alles door elkaar.
wen er maar aan (:

dinsdag 22 januari 2013

ik had dus bedacht een blog te beginnen. Nu heb ik er een, en heb ik geen idee waar ik over moet praten. Ik heb ook geen idee hoe dit allemaal werkt enzo, dus misschien schrijf ik wel verhaaltjes voor niemand. Maar goed, het gaat om het idee.

misschien eerst me zelf introduceren ofzo, oke, gaan we dan. Ik ben Anne, ik ben 15 jaar. Ai, dit klinkt als een vriendenboekje uit groep 3.
Om maar in die sfeer te blijven ; mijn lievelings eten ; patat pizza pannekoeken enzovoooort. voorspelbaar maarja. Ik lust geen groenten, hoe ik dat af moet leren weet ik niet.
Ik heb 2 ouders + 3 zusjes. Dus vaak tot zeer vaak heb ik het gevoel dat ik doordraai. Meestal wordt dat gevoel bevestigd en gebeurd het ook.
Voor de rest zit ik in vwo3 en hoe mijn leven er voor de rest uitziet merk je wel naarmate je al mijn coole blogjes gaat lezen.